Oταν μεγαλωσω, θα γραφω στο ταβανι...

Καντήλια

2011-10-19T16:04:00.000-07:00

Ώρες- ώρες έχω την ανάγκη να ευχηθώ καναδυό πραγματάκια για μένα ή για κανέναν φιλαράκο μου έτσι, πολύ δυνατά.
Το κακό είναι οτι δεν έχω όρεξη να παρακαλέσω κανέναν, και έτσι δεν ξέρω προς ποιά κατεύθυνση να ευχηθώ για κάτι που θέλω να γίνει ή να μη γίνει. Έτσι κι αλλιώς ξέρω οτι αν δε βάλω το χεράκι μου δε θα γίνει, κι αν δε μπορώ εκ των πραγμάτων να βάλω το χεράκι μου δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνω απ' το να περιμένω την εξέλιξη.
Καταραμένες κοινωνικές επιστήμες, μου το χαλάσατε για πάντα.

(Α)λίτες

2011-06-12T11:46:00.001-07:00

Άλλο ένα συναρπαστικό εξάμηνο στο Πάντειο έφτασε στο τέλος τους... Και όπως κάθε εαρινό εξάμηνο- που ανοίγει και ο καιρός ντε- είχαμε τις γνωστές επισκέψεις από διάφορους άσχετους.
Αυτούς μεταξύ μας τους έχουμε κατατάξει σε ακίνδυνους, ντεμί, και τελειωμένους psycho.
Ο πρώτος επισκέπτης που θυμάμαι, που τον εβλεπα μονίμως σε διαδρόμους αλλά ποτέ μέσα σε καμία αίθουσα, είναι ένας αδύνατος πιστιρικάς με ξανθό καρεδάκι. Παλιά κουβαλούσε καθημερινά ένα τεράστιο σακβουαγιάζ. Κατατάχθηκε στην κατηγορία ντεμί, επειδή κανένας δεν ήξερε τί ήταν μέσα στο σακβουαγιάζ, αλλά πολλοί υποπτεύονταν πτώμα. Μετά το σακβουαγιαζ εγινε απλή τσαντούλα μεγέθους περίπου Α4, αλλά ο τύπος δεν υποβιβάστηκε στην κατηγορία των ακίνδυνων, αφού η τσάντα μπορεί να μίκρυνε, αλλά χωρούσε ακόμα ένα ανθρώπινο κεφάλι.
Η υποβίβαση έγινε φέτος, όταν τελικά η τσάντα μετατράπηκε σε τσαντάκι, απ' αυτά που παίρνεις μαζί στις συναυλίες για να χωράνε τα απαραίτητα- παρ' ότι θεωρείται ακόμα ένας από τους περίεργους του Παντείου, καταλήξαμε οτι το μόνο που θα χωρούσε μέσα στο τσαντάκι αν παραμεριμεριζόταν το πλήθος των τσαλακωμένων χαρτιών που εξέχουν από το αυτό, θα ήταν ένα κομμένο χέρι- και τί είναι ένα ανθρώπινο χέρι; Αμελητέο.
Αυτός είναι κατ' εμέ ξεχωριστή κατηγορία από τους δύο επόμενους, αλήθεια πιστεύω οτι είναι κάποιος που του αρέσει πολύ το Πάντειο και αφού πήρε πτυχίο, μεταπτυχιακό και διδακτορικό το στοίχειωσε για πάντα, ενημερώνοντας τους νεώτερους για τα μαθήματα και τα μεταπτυχιακά- σαν τους παραταξιακούς ένα πράμα, αλλά χωρίς τη Μύκονο.

Εκτός αυτού, είχαμε κι άλλους επισκέπτες.
Μετά ήταν ένας "άστεγος" γύρω στα 40. Παρότι ήταν τόσο περίτεχνα βρωμισμένος και τα ρούχα του με τόση φροντίδα κουρελιασμένα, το μανικιούρ του ήταν καλύτερο κι απ' το δικό μου. και στη μάπα του το δερματάκι φράπα, μούρλια. Αυτός εθεωρείτω ακίνδυνος, απλώς ξάπλωνε στους πάγκους πίσω από τα τραπεζάκια (για ν' ακούει καλύτερα) και καμιά φορούλα έμπαινε και μέσα στα αμφιθέατρα που ήταν στο επίπεδο του ισογείου (να μην πάθει καμιά ηλίαση ο άνθρωπος Ιούνιο μήνα στην Αθήνα και δεν τους δίνουν και βαρέα/ ανθυγιειενά).

Το φετινό όμως ήταν κορυφή. Ένας τυπάκος ξανθός με γένια, που όσο πέρναγε ο καιρός τόσο πιο αλοπρόσαλλη γινόταν η ενδυμασία του, να φοράει όλα αυτά που είναι τώρα πολύ της μοδός, αλλά αυτός πολύ μπροστά, τα φόραγε από 2 μήνες πριν: τα χτυπητά πράσινα και κίτρινα και τα κολλητά σπάντεξ. Η Vogue με μούσια ένα πράμα. Απαραίτητο αξεσουάρ η ροζ παιδική τσάντα, η καινή διαθήκη σε πόκετ έκδοση και το ξυπνητήρι κομοδίνου. Φύσικα όλα τα προαναφερθέντα απλώνονταν πάνω στο έδρανο και ύστερα μαζεύονταν πολλές φορές την ημέρα, μιας και ο συγκεκριμένος ήταν πολύ επιμελής, ερχόταν κάθε μέρα για μάθημα (εμείς να τα βλέπουμε, οι άχρηστοι, οι άπλυτοι, με τη φραπεδιά στο χέρι, εμέις να τ' ακούμε) ανεξαιρέτως, σε άπασες όλες τις παραδόσεις, απάντων των τμημάτων (Πάντειο δε λέγεται το πανεπιστήμιο;)
Έξω από τις αίθουσες ρωτούσε διάφορα, τί έτος είναι ο καθένας, ποιός κάνει το μάθημα, πώς λέγεται ο καθηγητής στο μικρό του και πώς στο πατρικό του και τέτοια.
Μέσα, δε στις παραδόσεις ήταν όνειρο να τον έχουμε. Έπιανε 4-5 θέσεις από τις ούτως ή άλλως μικρές αίθουσες, καθώς καμία από τις εύθικτες κορασίδες του Παντείου δεν ήθελε να κάτσει κοντά στον τρελό- εμένα δε με πείραζε, γιατί ούτως ή άλλως πάντα έφτανα με 10' καθυστέρηση και καθόμουν στο περβάζι σταυροπόδι, ασχέτως επισκεπτών. Μουρμούριζε πράγματα ψιλοάσχετα- ψιλοσχετικά, τόσο γρήγορα και μέσα από τα δόντια του που ειλικρινά μόνο ένας δικός μου καθηγητής μπορεσε να καταλάβει τί λέει και να του απαντήσει.
Ο συγκεκριμένος καθηγητής είναι έτσι, λίγο της συνομωσιολογίας, δεν ξέρω, κάτι παράξενα λέει, οτι οι Έλληνες λέει, δεν είναι τεμπέληδες, το χρέος είναι γεωπολιτικό, οι Γερμανοί ξανάρχονται και κουμαντάρουν το εβρώ, δεν ξέρω, λίγο περίεργα μου φαίνονται αυτά- άσε τα άλλα που μας λέει, οτι αν αναγκάζονταν οι φοροφυγάδες να πλερώσουν θα καλύπτονταν τα ποσά που χρειάζεται το κράτος. Καμιά φορά κάνει κάτι μιμήσεις, κάνει και καλά τις φωνές των τραπεζιτών που στοιχηματίζουν σε πτωχεύσεις χωρών και μας κάνει παντομίμα πώς βάζουν τα λεφτά στην τσέπη και όλοι γελάμε. Αυτός ο καθηγητής και κάτι άλλα παράξενα μας έλεγε, για το μνημόνιο λέει, και για την κυβέρνηση που το δέχεται, οτι όποιο μάθημα έχει μεσα λιγότερα από 14 άτομα θα καταργείται (-Και πώς θα το ξέρουν , κύριε, αυτοί πόσα άτομα θα έχει; - Ε, καμιά κάμερα θα βάλουν, καναν δικό τους θα στείλουν, θα το βρουν αυτοί...) ασχετως των φοιτητών που το δηλώνουν. Αυτός κατατάσσεται από την κοινότητα των καθηγητών στους psycho, και δεν τον κάνουν πολλή παρεά απ' ότι κατάλαβα.
Τον δικό μας psycho όμως, τον psycho της καρδιάς μας, δεν θα τον ξαναδούμε. Δεν θα τον παρακολουθήσουμε να ανθίζει ως πιο βίαιος όπως ήταν τώρα τελευταία, πιο μοντέρνος και πιο ενοχλητικός psycho μέσα στο Πάντειο.
Και τον ακίνδυνο άστεγο και τον psycho, δεν θα τους ξαναδώ. Ίσως τους πετύχουμε σε μια πορεία μέσα στο καλοκαίρι. Ίσως γνωρίσουμε τους αντικαταστάτες τους του χρόνου στο εαρινό. Ίσως τους δούμε μια μέρα να φοράνε και τα κουστούμια τους αντί να παίζουν τα καρναβάλια.
Όπως και να 'χει, θα μας λείψετε καλοί μας ασφαλίτες!

Σύνταγμα 30 Μαϊου

2011-05-30T14:48:00.000-07:00

Σήμερα μετά το μάθημα πήγα στο Σύνταγμα.
Αν και καθόλου δε συγκινούμαι με ψευτοκινήματα του κώλου, σήμερα αυτό που παρακολούθησα μου φάνηκε σκέτη μαγεία. Δεν είναι επανάσταση, είναι όμως κάτι πρωτόγνωρο- όλη η Αθήνα συμμετείχε σε μια συνέλευση γειτονιάς, γιατί όλοι αισθάνθηκαν γείτονες.
Το συναίσθημα φάνηκε στα μικρά πράγματα. Μοιραστήκαμε με αγνώστους χαρτάκια, αναπτήρες, μπυρίτσες. Μοιραστήκαμε εφημερίδες για να μην κάτσουμε στη λάσπη. Οι ψηλοί μοιράστηκαν τις θέσεις τους στις πρώτες σειρές για να ακούμε κι εμείς τα στρουμφάκια, μοιραστήκαμε ψιλοκουβέντα με παιδιά που δεν είχαμε ξαναμιλήσει παρ'οτι συμφοιτητές, μοιραστήκαμε τηλέφωνα για να ειδοποιησουμε τους άλλους για το πού είμαστε ("-Εγώ είμαι απ' το Λαγονήσι, δεν έχω κινητά μαζί μου, τίποτα, ο άντρας μου είναι ψιλοφασίστας, με το ζόρι τον έπεισα να 'ρθει και κάπου έχει αφήσει τ' αμάξι και με ψάχνει"), μοιραστήκαμε πολιτικές απόψεις με ανθρώπους που ανήκουν σε άλλη γενιά, μοιραστήκαμε γιούχα στην ίδια νότα, χειροκροτήματα στον ίδιο παλμό.
Ελπίζω όταν τελειώσει το Σύνταγμα, η Αγανακτιση, και όλα αυτά τα φεηζμπουκικά και μη, οι άνθρωποι να μεταφέρουν το ίδιο συναίσθημα στα μεγάλα πράγματα, να συμμετάσχουν στις συνελεύσεις της γειτονιάς τους όπως θα έπρεπε εδώ και χρόνια.

Highlight της βραδυάς 1ο (για 'μένα) ήταν το εξής περιστατικό: όταν δυο "καλλιτέχνες" (όπως τους ονόμασε η κοπέλα που συντόνιζε τους ομιλούντες) μπήκανε σφήνα και ζήτησαν το λόγο. Όταν έφαγαν γιούχα, ζήτησαν τα ρέστα. ΒΡΕ ΟΥΣΤ. Δε θα μιλήσετε γιατί είστε σελέμπριτυ, θα μιλήσετε γιατί είστε πολίτες που ενδιαφερθήκατε να συμμετάσχετε, πήρατε νουμεράκι, περιμένατε και ακούσατε και τους άλλους. Απο μεντορες νομίζω έχουν χορτάσει όλοι.

Highlight 2ο, το Γ12 λίγο πριν τα μεσάνυχτα: ο εικοσάρης οδηγός άκουγε τα άπαντα των Doors, εγώ κι άλλοι 2-3 κάναμε ταπ- ταπ τα δάχτυλά μας στις λαβές, και στη μέση της διαδρομής ανέβηκε στο λεωφορείο ο "λεωφορειοφίλος" μου- δηλαδή ένας τυπάκος με τον οποίο δεν έχουμε μιλήσει ποτέ, γνωριζόμαστε φατσικά γιατί τον πετυχαίνω συνέχεια σε διαδρομές από και προς τα Δυτικά προάστια εδώ και πέντε χρόνια και "χαιρετιόμαστε" αναγνωρίζοντας αμοιβαία ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Και να φανταστείς οτι σήμερα ήθελα να κάτσω σπίτι.

Aγαπώ το μπαμπά μου

2011-01-30T11:56:00.000-08:00

Γιατί όταν έχει οικονομικές στενότητες και αγχώνεται, για να χαλαρώσει κάνει shopping therapy σε βιβλιοπωλεία.

Kαλόι τρόποι στα live vol.2

2011-01-28T10:22:00.000-08:00

Όταν έρχομαι, σκάω χαμόγελο και πάω να κάνω τράκα τσιγάρο, το δίνεις. Ως ελάχιστη αποζημίωση που σε τρώω στη μάπα όλο τον υπόλοιπο καιρό σε μπαρ, καφέ, σχολή, στάση λεωφορείου και ειδικά μέσα στα live. Φεύγω που φεύγω απο 'κει με τα μάτια μου μοιάζουν με πορωμένου μπαφιάρη, μου χαλαλίζεις καναδυό τσιγάρα να κάνω κι εγώ ένα μπαζ η μη καπνίστρια, έτσι, γιατί το σηκώνει το κλίμα, και είμαστε σχεδόν πάτσι.
Όταν λοιπόν μου δίνεις το εν λόγω τσιγάρο, μη περιμένεις να ξανασκάσω χαμόγελο και να σε παρακαλέσω για αναπτήρα, τον δίνεις κι αυτόν.

Vodka Juniors και καλοί τρόποι στα live

2011-01-12T05:10:00.000-08:00

Αυτούς τους άκουσα σε ένα βίντεο που πόσταρε κάποιος στο φέηζμπουκ, (κάποιος από αυτούς που τους κρατώ στη φρεντς λιστ μου μόνο για τη μουσική που ποστάρουν) και μ' άρεσαν. Αφού έπεισα τη γειτονοφίλη να 'ρθει μαζί μου, και αφού αυτή επείσθη επειδή το Gagarin ήταν κοντά και η είσοδος ήταν μόνο 10 ευρώ, πήγαμε στη συναυλία! Ήπιαμε απ' έξω από μια μπύρα, γιατί μέσα όχι μόνο δε μας άφηναν, αλλά έψαχναν και τις τσάντες μας, και μπήκαμε μέσα.

Πολύ ωραία ήταν, είχαμε και πίσω/ δίπλα μας δυο τύπους που ήταν έτοιμοι να βγάλουν τα μποξεράκια τους να τα πετάξουν στη σκηνή, ήξεραν απ' έξω όλους τους στίχους και στήνανε κάθε τρεις και λίγο ένα mosh pit να γουστάρουν- η κοπελίτσα που ήταν μαζί τους προσπαθούσε να περισώσει τις μπύρες που κρατούσε από τις αδέσποτες αγκωνιές αλλά φευ, κατέληγαν στα μαλλιά εμού και της φίλης μου. Μπροστά κάτι πιτσιδρικάδες πραγματοποιούσαν μέρος των ονείρων τους να γίνουν ροκσταρς κάνοντας ανενόχλητοι όσο crowd surfing ήθελαν, πάνω απ' τα κεφάλια μας κυκλοφοούσαν στρώματα θαλάσσης και φουσκωτά δελφίνια και φουσκωμένα προφυλακτικά, κυλούσε η βραδυά. Εμένα στο Gagarin μ' αρέσει να τη στήνω δεξιά απ' τη σκηνή εκεί που είναι το σκαλάκι, που είναι καλή απόσταση και για να βλέπεις και για να μην ξεκουφαίνεσαι από τα ηχεία και για να μη σε παίρνει η μπάλα όταν χτυπχιούνται οι τρεις πρώτες σειρές- γενικώς όποτε πάω, εκεί θα με βρείτε.

Το πρόβλημα είναι οτι λόγω της θέσεως αυτής, συχνά πηγαινοέρχεται κόσμος και πρέπει εσύ να κάνεις στην άκρη να ανοίξεις διάδρομο- προσοχή όμως! Υπάρχει πιθανότητα αυτός που εσύ νομίζεις ότι θέλει να περάσει να πάει στην τουαλέτα ή για τσιγάρο ή για άλλη μια μπύρα ή για να μιλήσει στο τηλέφωνο να πει στους υπόλοιπους πώς να έρθουν, αυτός λοιπόν, να θέλει απλώς να ανέβει πάνω στο σκαλάκι σου για να βλέπει καλύτερα. Απαράδεκτο.
Αυτό μου συνέβη και εμένα, ήρθε ένας ψηλός, πάνω απο 1.90 απ' αυτούς που συνήθως θέλω να κάνω τα παιδιά τους, του έκανα στην άκρη να περάσει, και αυτός ανέβηκε στο σκαλάκι μου και έκατσε εκεί. Σοκ. Γυρνάω, κοιτάω τη φίλη μου που έχει ήδη ξεραθεί στο γέλιο (που πάς μωρή μπάμια ένα μέτρο κι ένα μίλκο μου θες και να βλέπεις στη σκηνή) και μουρμουρίζω "Ρε dude..." πιο πολύ για να το βγάλω απο μέσα μου παρά για να με ακούσει. Kι όμως, με άκουσε ο dude, ζήτησε και "ωπ! συγγνώμη" και έκανε στην άκρη.
Και εκεί επείσθην: δεν είμαστε όλοι μοσχάρια! Ζήτω οι καλοί τρόποι στα λάηβ!

Εγώ θα ξαναπάω σε λάηβ τους.

Οι παρεξηγήσεις

2011-01-11T09:03:00.000-08:00

είναι καλό να λύνονται σύντομα. Ειδικά όταν πέφτουν κατηγορίες για κατι ε, πάνω- κάτω σκατένιο, κάτι που σου αφήνει μια αίσθηση χειρότερη από αυτό το αγνώστου ταυτότητας κρύο και γλυστερό πράγμα στη γυμνή σου πατούσα όταν περπατάς ξυπόλυτος το βράδυ. Κάτι που έκαναν και σε δικό σου άνθρωπο και ηταν μπλιαχ και δημιούργησε και μια κατάσταση που δε διορθώνεται. Όσο ο καιρός περνάει τόσο πιο φλου γίνονται τα πράγματα. Ποιός είναι ο bad guy και ποιός ο αδικημένος; Εκτός του οτι ο,τι συμβαίνει αυτόματα μετατρέπεται σε ο,τι βλέπεις, όσο περνάει ο καιρός αυτό που έγινε συγχέεται με ένα σωρό άλλες σκέψεις και ιδέες (φαεινές και ευφάνταστες).

(απο εδώ)

Προσωπικά, όταν γίνει παρεξήγηση θέλω να κάτσουμε να μιλήσουμε (το αθάνατο we need to talk) να φωνάξουμε, να τσακωθούμε, να βριστούμε και να ξεμαλλιαστούμε κατά το δεον. Μετά υπάρχουν δυο τινά, ή θα τα ξαναβρούμε ή δε θα ξαναμιλήσουμε. Αυτο που δεν αντέχω είναι το τσακ στη μέση.
Αυτό που έχεις μια έννοια, μια εκρεμμότητα, ένα σφιξιματάκι, δεν ξέρεις τι γίνεται, τί σκέφτεται ο άλλος, τον νοιάζει ή τσακώνομαι μόνος μου; Αμα δω κιόλας οτι δεν πολυκαίγεται ο έτερος τσακωμένος να γίνει το ξεμάλλιασμα και η συμφιλίωση που ανέφερα και μου το παίζει και τρελίτσα, αρχίζω μια παραλλαγή της διαδικασία με τα στάδια της Κούμπλερ- Ρος, (aka κι εσύ κι ο γρύλλος σου).
Ξανασκέφτομαι πφφτ τί βλακεία, μετά ξαναπαίζω την ταινία μέσα στο μυαλό μου με το τί έγινε, μήπως έκανα μαλακία και δεν το κατάλαβα, τσαντίζομαι, διαπραγματεύομαι μια μέση λύση με τον εαυτό μου, με τον άλλον, κλαψομουνιάζω λίγο, και είναι και χρονοβόρο πανάθεμα το. Και μετά λύνεται η εκρεμμότητα μέσα μου: όχι ρε dude, δε θα μας γαμήσεις την ψυχολογία. Δεν είμαστε φίλοι, και η Αθήνα είναι αρκετά μικρή για να σε ξαναπετύχω κάπου, αλλά αρκετά μεγάλη για να κάνω οτι δε σε είδα.

Κρίση ταυτότητας

2011-01-05T01:03:00.000-08:00

Στην σπάνια περίπτωση που βρίσκω στη σχολή άνθρωπο πρόθυμο και παραβαίνω την αρχές που δεν έχω, και καθήσω να ανοίξω πολιτικη συζήτηση (όχι, όταν σιχτηρίζω ''τις βρωμοπαρατάξεις τους'' μεσα απ' τα δόντια μου δε θεωρείται συζήτηση) με λένε κουκουέ.
Στο σπίτι όταν αναπόφευκτα κάθε συζητηση που ανοίγω με τον αδερφό μου (ο αδερφός μου είναι στρατευμένος, αλλα δε θα πάει στρατό, χοχοχο ινσάηντ τζόουκ/ κρυάδα) γυρνά στην πολιτικη, μου λέει πως είναι ανησυχητικό το πόσο η στάση μου προσεγγίζει αυτή ενός δαπίτη.
Aυτή η αντίφαση θα μπορούσε να καταλήξει σε μια αξιόλογη κρίση πολιτικής ταυτότητας, αν δεν είχα με απόλυτη σαφήνεια αποκρυσταλλώσει τις πολιτικές μου απόψεις στο σοφό απόφθευγμα:
Eμπρός στον έτσι που χάραξε ο Tάδε

You need to get off facebook

2010-12-28T06:44:00.000-08:00

Xαζοχαρουμενόσκονη

2010-12-19T18:34:00.000-08:00

Xθες βράδυ δε μπορούσα να κοιμηθώ- ω ύστερη εφηβεία με τις συμφορές σου, όλοι οι εικοσαχρονοι είναι βασανισμενοι και αυπνοι, κλπ κλπ- και σηκώθηκα νωρίς και άρχισα να φτιάχνω εσπρεσους και καπουτσινους και κάθε είδους εμπνευσμένα ροφηματα έως του περάσει η ώρα για να παω σε μια δουλειά που είχα υποσχεθεί να κάνω- ως αγγαρεία το σκεφτόμουν περισσότερο.
Η καθηγήτρια με την οποία έκανα αγγλικά με έχωσε να τη βοηθήσω στη γιορτή του φροντιστηρίου (ιου) και καμία όρεξη δεν είχα.
Περπατούσα ανόρεχτα ως το μέρος της πρόβα τζενεράλε της γιορτής, και έβλεπα στο δρόμο γιαγιες και παππουδες να φοράνε τα καλά τους και να φλυαρούν χαρούμενοι-σίγουρα γυρνούσαν από την εκκλησία- μα τόση χαρά πρωί πρωί; σκεφτόμουν.
Στη γιορτή μου 'φυγε όλη αυτό το ζαμανφου και Θα το πω, μέχρι και κέφι έκανα οργανώνοντας τα πιτσιρίκια.
Στο γυρισμό, είδα έναν μπαμπά με τη κόρη του να κάνουν μαζί βόλτα με τα ποδήλατα τους. Και πάνω που σκεφτόμουν ότι αυτό ήταν το πιο όμορφο φακιν θινγκ που είχα δει όλη μέρα, ω του θαύματος! Ένα αυτοκίνητο σταμάτησε και έδωσε στους δύο ποδηλάτες προτεραιότητα. Σχεδόν κοντοσταθηκα να θαυμασω το σπανιότατο θέαμα, και όπως έκοψα το βήμα μου βρήκε ευκαιρία να με προσπεράσει μια μαμά με δύο αγοράκια εκατέρωθεν της. Ε, καθώς περπατούσαν μπροστά μου, ήταν ρε παιδί μου, σαν το χαπι έντινγκ μιας ταινιάς με δικαστικές μάχες για την επιμέλεια των παιδιών όπου η πασιχαρής μητέρα κέρδισε. Tο ένα πιτσιρίκι να προσπαθεί να πηδήξει κάθε κολωνάκι στο δρόμο τους- μάλιστα χωρίς να του πατήσει η μαμά τις φωνές του κρατούσε πιο γερά το χέρι να μην σκονταψει. Το άλλο κάτι να λέει στην κοκετα μαμά και περιέργως εκείνη να του δίνει σημασία και να του απαντά, χάρμα σας λέω.
Το αποκορύφωμα δε, ήταν όταν έπιασα με την άκρη του ματιού μου μια ευρεία κίνηση και γύρισα αντανακλαστικά να δω, αντίκρυσα μια γιαγιά να ανοίγει τα χέρια και ένα κοριτσάκι να τρέχει στην αγκαλιά της, το βιντεοκλίπ το ίδιο.
Κάποιος έριξε χαζοχαρουμενοσκονη στη γειτονιά μου, είμαι σίγουρη, και με έπιασε κι εμένα.

Πειράζει που δεν τον λυπάμαι καθόλου;

2010-12-16T08:24:00.000-08:00

Τον Χατζηδάκη λέω. Εννοείται ήταν άδικο που τις έφαγε. Μόνος του.
Κανόνικα έπρεπε να τις φάνε όλοι οι προηγούμενοι 300 αλλά και οι τωρινοί.
Νομίζω πολύς κόσμος το απήλαυσε. Μα πού πας και εσύ φίλος, χαλαρός μέσα στην πορεία, δεν το ξέρεις οτι σας έχουν άχτι; Σαν να το ζητούσες ήταν- και όντως, έγινε οσιομάρτυρας ο καημένος πρώην υπουργός. Σχεδόν θέλω να βάλω τη φωτογραφία του αιμόφυρτου πανικόβλητου γραβατοφόρου για φωτογραφία προφίλ στο φέηζμπουκ, στο μέσεντζερ και στο μπλόγκερ, και για φόντο στον υπολογιστή μη σου πω. Μην την παραθέσω, λίγο- πολύ όλοι την είδαμε. Δεν είμαι αιμοχαρής, απλώς εκεί αποτυπώνονται διάφορα όπως η χιλιοειπωμένη αγανάκτηση, γνωστή και ως οργή λαού, αυτό που ακούγαμε οτι "σε λίγο δε θα 'χουν μούτρα να κυκλοφορήσουν στο δρόμο", και ίσως, ίσως μια ελπίδα; Όχι τίποτ' άλλο, επειδή στην Ελλάδα ισχύει ότι πρέπει να πεθάνει άνθρωπος για να αλλάξει κάτι...
Δυστυχώς για να τη δούμε εμείς φάνηκαν λίγο και τα πρόσωπα αυτων που το έκαναν (ήρωες; τραμπούκοι; απολίτιστοι; η κοινωνία ακόμα δεν έχει αποφανθεί) και γίνεται πιο εύκολο να τους τσιμπήσει η γνωστή τσιμπίδα- του νόμου ντε.

Όλο και πιο πολύ στενοχωριέμαι με τη χώρα μου και την κατάστασή μας. Ένας γνωστός μου στο φέηζμπουκ έγραψε περίπου το εξής: "Ζηλεύω όσους ζουν στο εξωτερικό. Το μόνο που θέλω είναι να δουλέψω, να δημιουργήσω, να ζήσω αλλά όοοοοοοοοχι, δεν μπορώ, εγώ μένω στην Ελλάδα." Ήταν πολύ λυπηρό αλλά πολύ μεγάλη αλήθεια.
Στη γιαγιά μου- όπως όλες οι γιαγιάδες που προσπαθούν να σε πείσουν οτι διανύουν την τελευταία του εβδομάδα επειδή ο θεός τους κόβει μέρες να δίνει στα εγγόνια χρόνια- όταν μου λέει "αχ και να ζήσω να σε δω να γίνεις κάτι σπουδαίο" έχω αρχίσει να απαντώ ότι ή πωλήτρια θα είμαι ή ξενιτεμένη.
Οι μισοί μου φίλοι έχουν μια λαχτάρα να φύγουν που στην αρχή δεν την καταλάβαινα, τώρα μου φαίνεται λογικό και επόμενο. Ορισμένοι μάλιστα όσο μένουν εδώ μαραζώνουν, και όντως πρέπει να φύγουν ASAP για το καλό τους.
Το Πάντειο παρά τις φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων υωηλά ιστάμενων εξακολουθεί να είναι μπάτε σκύλοι- ή μάλλον το αντίθετο, ούτε σκύλοι ούτε φοιτητές.
Απ' την άλλη μπορεί και να μ' έχει πάρει απο κάτω το θέμα με με την κεντρο-φίλη μου, αν και αρχίζω να συνηθίζω που δε μιλάμε.

Και κάπως έτσι αρχίζεις και δικαιολογείς τις μπουμπούδες με τα Luis Vuitton και τα μπουζούκια. Με τόση ασχήμια γύρω- η αισθητική ασχήμια είναι το λιγότερο! άσχημες ανθρώπινες σχέσεις, άσχημη πόλη, άσχημες προοπτικες, άσχημα φράγκα, άσχημες ειδήσεις, ασχήμια καταραμένη γενικώς- πόσο μα πόσο πιο έυκολο είναι να κλειστεί ο καθένας στον όμορφο μικρόκοσμό του.
Καινούρια ρούχα, ωραία γκομενάκια, γυαλιστερά αμάξια (με δάνειο, μη φανταστείς), εκδρομούλες στην Αράχωβα που κόβει το λαιμό του ο μπαμπάς να πληρώσει, ε, όμορφα δεν είν' όλα αυτά;
Κι εγώ θα προτιμούσα να μη βλέπω την ασχήμια :)

Όου χέη, απντέητ

2010-12-13T09:57:00.000-08:00

Όπως θα καταλάβατε χώρισα πριν το καλοκαίρι, μια αηδία ήταν όχι ο χωρισμός αυτός καθ' εαυτός αλλά ο τρόπος με τον οποίο έγινε.
Το αντιμετώπισα αποτελεσματικά με τους τρόπους τους οποίους ανέφερα στο ομότιτλο ποστ, και με ένα κορυφαίο ταξιδάκι στο χωριό του φίλου μου του Πάνου- ο οποίος μου είπε προχθές οτι κάθε φορά που συναντιώμαστε είναι σαν ψυχανάλυση και πρέπει να του το ανταποδώσω- πολύ μπούγιο και γαμάτος κόσμος και βραδυνά κρασιά ον δε μπητς και συναυλία των Μπλε φανταστική και μαγείρεμα όπου ένας έκανε δουλειά και οι άλλοι κωλοβαρούσαν και άβολος ύπνος και πολύ γέλιο, και ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, αυτό το σ/κ θα 'χω να το λέω στα εγγόνια μου.

Το υπόλοιπο του καλοκαιριού νόμιζα οτι θα κυλήσει αδιάφορα εις το χωριό μου και κυρίως ήσυχα, αλλά εν τέλει ήταν καταπληκτικό, έκανα και υπερατλαντικές γνωριμίες και εξάσκησα και τις ξένες γλώσες μου (ολέ).
Και παρατήρησα οτι τα καλοκαίρια μου εναλάσσονται, όσο γαμάτα περνάω το ένα τόσο ψιλοχάλια είναι το προηγούμενο και το επόμενο, κ.ο.κ.

Μετά γύρισα στο κλείνον άστυ και έπιασα δουλειά, στο βιβλιοπωλείο κλασικά, φέτος έπρηζα πολύ λιγότερο τη συνάδελφο "πού ειν' αυτό" και "πού είναι τ' άλλο" και πολύ καμάρωνα με την πάρτη μου που έμαθα πλέον τα τερτίπχια, αν και κάθε βδομάδα άλλαζαν τα ΦΠΑ και οι βλακείες και αλλάζαμε συνέχεια τις τιμές και ουφ.

Μετά ξεκολώθηκα στα μαθήματα να πάρω ένα πτυχίο στα σπανιόλικα και το προφίσχενσυ να τελειώνω, τα έδωσα (εχτός απροόπτου τα πήρα κιόλα) και ξαφνικά βρέθηκα με πολύ ελεύθερο χρόνο, πράγμα το οποίο θα με βόλευε αν δεν είχα τσακωθεί με την κεντρο-φίλη, αυτή που σε ένα ποστ περιέγραφα ως τον άθρωπο με τον οποίο μπορούμε να μιλήσουμε για τα πάαααντα.
Με την κεντρο-φίλη είχαμε εμπεριστατωμένες παραδόσεις, κι εμένα μ' αρέσουν οι παραδόσεις.
Πέρυσι συναντιώμασταν σχεδόν κάθε Πέμπτη στο Ποδήλατο για ένα μεγάλο ποτήρι κρασί.
Σήμερα λχ, τη Δευτέρα, συναντιώμασταν σ' αυτό το πολύωρο κενό που έχω μεταξύ του πρωινού και του βραδυνού μαθήματος στη σχολή.
Φέηλ, τώρα θα βαρεθεί να με βλέπει η βιβλιοθήκη ή θα το ρίχνω στους ποδαρόδρομους.
Επίσης πηγαίναμε σε φιλικό της και παρ'ολίγον φιλικό μου σπίτι στο κέντρο το βράδυ να βλέπουμε Νεηξτ τοπ μόντελ, για να το προλαβαίνω κιόλας γιατί το μάθημα τελειώνει στις εννιά.

Τώρα καταδικάστηκα για μια σεζόν ολόκληρη να βλέπω το Νησί. Και δε μπορώ και να συγκινούμαι α σιχτήρ. Το Νεξτ τοπ μόντελ ξενέρωσα, δε το ξαναβλέπω, κάθε φορά που το πετυχαίνω είτε στην κανονική προβολή είτε στην επανάληψη θυμάμαι τον τσακωμό και ξενερώνω κι άλλο και την κλείνω τη ρημαδα την τηλεόραση.

Ο επόμενος μου στόχος είναι
κανονικά θα έπρεπε να πω καμιά εργασία ή κανα 1οάρι σε μάθημα
αλλά όχι, είναι να τελειοποιήσω τα σκιλζ μου στο Guitar Hero και να φτάσω την γειτονο-φίλη με την οποιά και έχουμε κολλήσει πολύ τελευταίως και το 'χει πολύ (αν και την έχω σιχαθεί αυτή την έκφραση τελευταίως, άλλαξε το νόημα της)με το παιχνιδάκι και ο ανταγωνισμός με κινητοποιεί.

Το μανικιούρ της βιβλιοπώλη

2010-09-24T15:23:00.001-07:00

είναι σχήμα οξύμωρο.

Μηνννύσεις (όποιος λατρεύει Αμαλία από παραπέντε γελάει ήδη απ' τον τίτλο και δε χρειάζεται να διαβάσει το ποστ)

2010-07-08T17:52:00.000-07:00

Τώρα τελευταία που ασχολούμαι με το φεζμπουκ έβλεπα όλο και πιο πολλά ΖΩΑ ΜΟΥΣΚΑΡΙΑ που λέει κι ένας φίλος μου ο Θρώγκος, να γίνονται μέλη ενός γκρουπ που ηθελαν λέει να μειωθούν οι βουλευτές απο 300 σε 200, μα είναι σοβαροί τα ΜΟΣΚΑΡΙΑ;; Άντε, μειώστε κι άλλο τους εκπροσώπους ~~της δημοκρατίας~~ του πολιτεύματος μας τεσπα, να ιδείτε τι θα γίνει.
Μα μπορεί ένας άθρωπος που 'χει πάει σκολείο να νομίζει οτι η μείωση των βουλευτών είν' η λύση; Οτι τι, θα εξοικονομήσει το κράτος 100 παχυ~~λους~~ χύσαρκους μισθούς; Και χέστηκ' η φοράδα στ' αλώνι. Κάντε τους πεντακόσους ρε, με τον βασικό όμως. Κατασχέστε τους και την προσωπική περιουσία όσο έχουν την καρέκλα να κωλοκάθονται, όπως έκαναν οι αρχαίοι ημών (αχ αρχαιολαγνεία αχ) μα όλοι τους απο 2000 χρόνια ιστορία μόνο τα CV του Εφχιάλτη βρήκατε να διαβάσετε; Θα αναρωτηθούν οι 3 (τρεις) αναγνώσται μου τί μ' έπχιασε, να τι μ' έπχιασε, διάβασα αυτό

Γιατρός από τη Χαλκίδα κατέθεσε μήνυση κατά των βουλευτών για έσχατη προδοσία!

και αδημονώ να κουνήσει η τυφλή ελληνική δικαιοσύνη το πόδι, ξέρετε ντε, αυτό που μέχρι να το κουνήσει το άλλο της έχει βρωμίσει, να δω την εκδίκαση της υπόθεσης- γιατί αφού έχει κατατεθεί και πρωτοκολληθεί η μήνυση πρέπει να φτάσει σε αίθουσα δικαστηρίου οπωσδήποτις- και να δω, αλήθεια, είμαι περίεργη. Αφού είδα με νομικούς όρους γραμμένο- ε, το διάβασα σχεδόν όλο, προκραστινέησιον φουρ έβερ αντί να κάνω επανάληψη την προστακτική στα ισπανικά-ολέ-πώς λένε "Είστε καραγκιόζηδες ΜΟΣΚΑΡΙΑ ζώα σ' όλα τα κόμματα όλοι τρώτε πίνετε και μετά λέτε στο λαό βάλε λάδι και κάτσε να τον φας από το ΔΝΤ με έδρα το Νιουγιορκ κωλοαμερικάνοι ουστ", ε θέλω να δω πώς λένε με νομικούς όρους "κυριούλη ένα δίκιο τόχετε αλλά τί να σας κάνω κι εγώ που με χωσαν δωμέσα και ένα μισθουλάκο έχω για να τελειώσω το αυθαίρετο στα Κιούρκα, αντε, θα σας βάλω μια τζίφρα και adiόs, σιγά μη καταδικάσω και τους βουλευτάς κύριος..."

Εγώ ρωτάω, δε μπορούμε ο ελληνικός λαός (εμπρός λαέ μη σκύβεις, ούτε το κεφάλι ούτε γενικώς) να υπογράψουμε ένα μνημόνιο, πώς είναι αυτό της κυβέρνησης με το ΔΝΤ, ένα τέτοιο, που να λέει ότι κάααααθε δημόσχιος υπάλληλος είναι υπεύθυνος για τσι κουτσουκέλες του και άμα πάει ν' απλώσει το χέρι (τί απλώνετε κύριε, δικά σας είναι;) καταδικάζεται σε άφθονες βουρδουλιές; Για τους βουλευτές λιθοβολισμό, όχι στο Σύνταγμα, γιατί Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, αλλά τουρνέ σε Αθήνα- Θεσσαλονίκη- Πάτρα- Βόλο- Λάρισα- Χανιά- Αυστραλία.

Πώς να αντιμετωπίσετε έναν χωρισμό

2010-07-01T03:32:00.000-07:00

Καλά, εδώ βρήκατε να 'ρθείτε για να σας πω πώς να το αντιμετωπίσετε; Εγώ πάντως δεν ξέρω. Ε, κανείς δεν ξέρει μέχρι να το πάθει. Ο,τι έχετε δει από ταινίες.
Mπορείτε να γράφετε άθλιες αναρτήσεις στο μπλογκ σας, για να διασκεδάσετε την περισυλλογή σας- κι εδώ αυτό ξεκίνησα να κάνω αλλά πάλι για το χωρισμό γράφω οπότε αη ντηφητ δε περποουζ (φαύλος κύκλος).
Μπορείτε να κλάψετε. Μετά θα βαρεθείτε να κλαίτε. Ταυτόχρονα, ή πρίν ή μετά από το κλάμα, μπορείτε να ακούσετε ο,τι κοψοφλεβιάρικο τραγούδι σας βρίσκεται. Βάλτε love fm και δώστε του να καταλάβει. Ακούστε τα άπαντα των Πυξ Λαξ. Ακούστε και HIM (μα πού τους θυμήθηκα;)- στην ανάγκη υπάρχει και το Derti fm, αλλά είναι για εκλεπτυσμένα γούστα μόνο.

Εγώ κατέβασα όλα μου τα κόμιξ. Να γελάσω.
Διάβασα όσα τεύχη βρήκα του Μίκυ Μάους. Του Ποπάυ (αν και δε βοηθάει να είσαι χωρισμένος και να βλέπεις τη ρουφιάνα την Όλιβ να την κυνηγούν δύο γκόμενοι). Τα δικά μου αγαπημένα όμως είναι ο Ιζνογκούντ και το Αντιρίξ & Συμφωνίξ. Αν δεν τα ξέρετε ή δεν τα έχετε διαβάσει χάνετε.

Ο Ιζνογκούντ θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Οι άλλοι δύο είναι μυστικοί πράκτορες αλλά χρυσό πιάνουν και σκατά γίνεται, οι δύστυχοι.

Εγώ πάντως γελάω. Καμιά φορά γελώ και απ' έξω μου (lol που λένε).
Σκέφτομαι και να κόψω τα μαλλιά μου ένα καρέ- Ή μήπως να λουστώ μ' ένα χρωμοσαμπουάν;

Κυρίως έβαλα τους φίλους μου να μη μ' αφήσουν στιγμή μόνη.
Μια φίλη μου με πήγε να φάμε σούσι, που έχω ξαναφάει μόνο μια φορά σπίτι μου με τα χέρια μου σαν άνθρωπος (χα!) αλλά πήγαμε σε ένα μέρος στο Κολωνάκι, που δεν είχε μαχαιροπήρουνα (φακ λέω από μέσα μου, αλλά το 'παιξα κουλ).
Ξέρω να κρατάω ξυλάκια, και μου έπεσε ένας σβώλος ρύζι μόνο μια φορά, αλλά πέρασα κάτι φλούδες από τζίντζερ για σολωμό και κάηκα λίγο. Μετά πέρασα κάτι μπαλάκια από καυτερό πράμα για ξηρούς καρπούς και κάηκα πολύ- την ώρα ακριβώς που ήρθε ο σερβιτόρος γαμώτο, και το κρατούσα στη γλώσσα μου μέχρι να πάρει ο άνθρωπος την παραγγελία κ να φύγει, ε μετά πήρε τη γνωστή οδό της χαρτοπετσέτας. Τρώγοντας δουλέψαμε τους συνδαιτημόνες μας, (μια παρέα από συμπαθείς γκέη και κυριούλες του ΒΠ που μάθαιναν να χρησιμποιούν το πανάκριβο τατς κινητό τους) και ε, πέρασε η ώρα, ξεχάστηκα.
Μετά ήρθαν δυο φίλες μου και πλακώσαμε τις πίτσες-πάνε τα κιλά που 'χανα να γίνω κουρμάρα να με θέλει. E, πιο εύκολο να ανησυχείς για τα πατσά σου στην παραλία και πόσες θερμίδες έχει η πίτσα, παρά να αναπολείς ωραίες στιγμές που δε θα ξαναέχεις με τον γκόμενο σου- δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι κάθε γυναίκα 15- 60 ετών επιλέγει το πρώτο.
Μετά αρχίσαμε τα γελοία βίντεο στο youtube.
Αν δεν είχαμε όλοι πράγματα να κάνουμε το άλλο πρωι στάνταρντ θα είχαμε πλακώσει τα ξύδια- αλλά όχι, είμαστε υπεύθυνα παιδιά και κρατήσαμε τα προσχήματα.
Μακροπρόθεσμα λέω να το ρίξω στο διάβασμα. Αν και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα είναι ως επί το πλείστον τόσο κενά νοήματος που σε κάνουν να σκέφτεσαι από τι τό θα φας για μεσημέρι μέχρι πού θα πάει διακοπές ο τρίτος σου ξάδερφος, και μάλλον δεν είναι ικανά να διώξουν μια σκέψη που γυρνάει στο κεφάλι σου ξανά και ξανά, θα το παλέψω.
Γαμώτο και δεν πρόλαβα να τον ψήσω να μου στείλει μια φορά κανα λουλουδικό, να έχω να λέω κι εγώ στα εγγόνια μου...
Μα συνεχίζετε να διαβάζετε; Βγάλατε εσείς άκρη για το πώς να χωρίσετε ανώδυνα;
Μα γιατί βρίσκετε σ' αυτό το μπλογκ;

Ένοχη απόλαυση

2010-05-26T10:49:00.001-07:00

Είναι αυτό που απολαμβάνεις και το κρύβεις। Ε, δε λέω να τον παίζεις ας πούμε, αυτό το ξέρουν όλοι ότι το κάνεις, το λες- δεν το λες। Είναι λχ κάτι που δε συμπεραίνει κάποιος για 'σένα με την πρώτη ματιά, και δεν έχεις κι εσύ καμμία όρεξη να ομολογήσεις μονάχος σου, γιατί είτε αδικαιολόγητα είτε δικαιολογημένα σου 'χει καρφωθεί οτι θα σου χαλάσει το ιματζ, που τόσο έχεις κοπιάσει για να χτίσεις και να οριοθετήσεις.
Κλασικά παραδείγματα είναι:
* Οι ροκάδες που ακούν Βανδή (θα στριφογυρίζει ο Dio στον τάφο του!)
* Οι φαν του Εν Λευκώ (σοφηστικεησιον μαη γκοντ) που ακούν Tus (τσώλι, έχω άδειο πορτοφόλι)
* Να είσαι περίφημος για το ανωτάτου επιπέδου χιούμορ σου και να βλέπεις Σεφερλή για να παίρνεις ιδέες (Α-χα. Καλο. Ε.)
* Οι ψαγμένοι που γουστάρουν Ταραντίνο αλλά βλέπουν ταινίες της Meg Ryan (γιατί σώνει και ντε τα γούστα σου πρέπει να 'ναι αυστηρώς καθορισμένα, όχι τίποτ' άλλο, να ξες και πού ανήκεις,)
* Οι γκόμενες που δεν είναι ζηλιάρες και κατίνες αλλά διαβάζουν gossip blogs
* Οι αντρουά τύποι που τους αρέσει να γεμίζουν τη μπανιέρα με άλατα ή (τα ύστερα του κόσμου!) να κάνουν μια μάσκα στη μούρη τους να ξεφρακάρει κανας πόρος.
* Να σπουδάζεις ιατρική και να πιστεύεις σε μάγια και βασκανίες.

Όλοι τις έχετε, και δεν το λέτε! Ε, εννοείται κι εγω τις έχω. Μάλιστα αρχίζουν να συσσωρεύονται, πράγμα που σημαίνει ή οτι έχω πολλές ενοχές και άρα είμαι ενοχική ή οτι έχω πολλές απολαύσεις και άρα γλυστράω αργά και σταθερά προς τον ηδονισμό. Όπως και να 'χει μην κοροιδεύετε τίποτα- εσείς λέω, οι τέσσερις αναγνώστες του Ταβανιού- γιατί μετά το λούζεστε, Πάντα, μα πάντα ό,τι κοροιδεύεις το λούζεσαι.
Αφορμή αυτού του ποστ είναι Τα μυστικά της Εδέμ, αυτό το ημι-γελοίο σήριαλ, που όμως παρακολουθώ κάθε που είμαι σπίτι 7-8 το απόγευμα . Ναι, το είδα και σήμερα, σε μια προσπάθεια να συλλάβω ο,τι είχα χάσει την προηγούμενη εβδομάδα που δεν έβλεπα τίποτα- μάταια, εξακολουθεί να χάνει η μάνα το παιδί και όλοι να παίρνονται μεταξύ τους.
Παρατήρησα όμως πόσο εύκολα το Mega νομιμοποιεί του καθενού τις ένοχες απολαύσεις. Που ενίοτε μπορεί να σκεφτεί (ο καθένας λέω) πια ότι δεν είναι ένοχες απολαύσεις, απλά ηλίθιες, και δικαιολογημένα το κρύβει γιατί θα τον πουν και βλάκα. Όχι όμως, φίλε ένοχε. Το Mega σου ονομάζει τη ζώνη 6-8 μμ "Daily Fix " και λες, δε μπορεί, το βλέπουν κι άλλοι! Δεν είναι δα και η Λάμψη, είναι λιγο πιο αυτό, πιο νεανικό, πιο έτσι, πόσο μπορεί πια να σου χαλάσει το ιματζ αν πεις οτι το βλέπεις; Αφού είναι daily fix λέμε! Και λες, αφού είναι τόσο έτσι το 7-8, να κάτσω μια μέρα να ιδώ και το 6-7;; Και μετά γίνεσαι η θρυλική κυρα- Μαρίκα.

Ε μετά βαριέσαι ρε παιδί μου, σκέφτεσαι "δουλειά δεν έχω να κάνω;;;" και έχεις. Έχεις να πας να διαβάσεις, να βάλεις πλυντήριο, να κάνεις σεξ, να βγάλεις το σκύλο βόλτα, ή να δεις κάτι που μπορείς να περηφάνια να πεις ότι είδες (Κισλόφσκι ας πούμε.)
Και εντελώς ειρωνικά, αυτή τη στιγμή το ραδιόφωνο αναφέρει τα 40 φορέματα που αλλάζει η SJP στην νέα ταινία Sex & the city- άλλο κεφάλαιο ένοχης απόλαυσης, που ευτυχώς ξεπερνιέται από τον απανταχού γυναικείο πληθυσμό.

Που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Λες κι ήξερα. Σκέφτομαι για ποιό λόγο να είναι η απόλαυση ένοχη. Οκ, τα γούστα μου είναι μέρος της προσωπικότητάς μου, αλλά δεν την καθορίζουν. Θα γίνω γυναικούλα επειδή βλέπω Sex & the city τόσο, όσο θα μου 'ρθει γράμμα απ' το Χόγκουαρτς μόλις τελειώσω τα πρώτα 5 κεφάλαια ενός βιβλίου Χάρι Πόττερ. Δηλαδή μόνο αν το 'χω ήδη από πριν. Ωχ αδερφέ πια, μόνο με το Μοτσαρτ θα με εκτιμούν οι σοβαροί; Και μόνο με τα τσιφτετέλια θα με πάνε οι συμφοιτήτριές μου; Και θα ακούω Πυξ Λαξ μόνο όταν χωρίζω; Εμμμμ δε γίνεται.
Απλώς θέλω να προτρέψω τους απανταχού ενόχους να το πούν με περηφάνια- γιατί ποτέ δεν ξέρεις, κάποιος ομοιδεάτης σου κάθεται κάπου γύρω σου, δε μπορεί, θα τα βρείτε। Δηλαδή εκεί που συστήνεσαι με μια σοβαρή κοπέλα και μια άλλη κοπέλα της οποίας η φανερή απόλαυση είναι τα ζώδια ρωτά τη σοβαρή κοπέλα τον ωροσκόπο της και εσύ γυρνάς προετοιμασμένη να βάλεις τις φωνές που σου χαλάν τη σοβαρή κουβέντα με τις αστρομαλακίες τους, η σοβαρή κοπέλα όλο ενθουσιασμό ξεκινά νέα συζήτηση, για το σε ποιον όικο είναι η Αφροδίτη της. Όχι οτι μου συνέβη. Λέμε τώρα.

Και έχοντας γράψει όλα αυτά....
Αδημονώ για τα νέα επεισόδια του Gossip Girl. Ψοφάω για Μανχάταν, μηχανορραφίες και την τελευταία λέξη της μόδας μαζί, ψοφάω.
Και μ' αρέσουν και τα τραγούδια του Βέρτη. Ω ναι.

Επειδή έξω ψιχαλίζει

2010-04-24T06:34:00.000-07:00

λεω να θυμηθώ καλοκαιρινά πράματα :)

Μάλιστα

2010-04-11T18:10:00.000-07:00

Το παραδέχομαι ότι τελευταία με έχει απορροφήσει στη δίνη του το Φέης μπουκ. Όταν θέλω πλέον να μοιραστώ μια εξυπνάδα που μου περνά απ' το μυαλό επιστρατεύω στάτους απντέητς και τα βιντεάκια, άλλο που οι εξυπνάδες μου όσο πάνε και γίνοντα πιο ισχνές, δε μοιάζουν να παίρνουν τη μορφή ποστ στη σκέψη μου. Το πιο ωραιο που έχω στο φέης μπουκ είναι μερικές φωτογραφίες από κουλά πράγματα που βρίσκω και φωτογραφίζω ατέχνως με την κάμερα του τηλεφώνου μου, και μάλιστα αν τα βρει ενδιαφέροντα και κανένας άλλος και πατήσει το κουμπί που από τότε που βγήκε χάθηκαν τα σχόλια- το λάηκ- παίρνω και 'γω μια χαρά που κάποιος συμμερίζεται τη διασκέδασή μου.
Παράδειγμα:
Ναι, την έβγαλα εγώ με τα χεράκια μου τη φωτογραφία, το αρκούδι δεν ξέρω πώς βρέθηκε εκεί, αλλά χαμογελούσα όλη την υπόλοιπη μέρα και το έδειχνα σε όποιον γνωστό μου συνάντησα.

Εν πάσει περιπτώσει, παρατηρώ στον κοινωνικό μου κύκλο απανωτά κρούσματα φρικαρίσματος συνομηλήκων μου, που συνειδητοποιούν οτι κολλάνε και διαγράφουν το προφίλ τους στο Φέης μπουκ, και μάλλον καλά κάνουν.

Κάτι άλλο που θέλω να μοιραστώ, είναι αυτή η σειρά με κάτι τύπους που κάθονται σε ένα υπόγειο που μου φαίνεται παράξενα οικείο (έχω κι εγώ γύρω μου τριανταέξι κεντρικές μονάδες που δε δουλεύουν) και σηκώνουν τα τηλέφωνα για να απαντήσουν -με αγένεια ή ακαταλαβίστικη γλώσσα- σε όποιον έχει πρόβλημα με το πισί του να κάνει επανεκκίνηση.
Και εδώ είναι με ελληνικούς υπότιτλους το επεισόδιο όπου παρωδούν το φεης μπουκ.

Mέρες που 'ναι

2010-04-05T06:21:00.000-07:00

Aυτές τις άγιες μέρες όλο για κάτι θέλω να γκρινιάξω κι όλο το αποφεύγω, να μην παραγεμίζω κι εγώ αυτό τον τεράστιο οχετό της μπλογκόσφαιρας με τις αηδίες μου (αυτολογοκρισία: μαλακίες μου ήθελα να γράψω) αλλά τώρα θα το πω να ξεσκάσω.
Tο βράδυ της ανάστασης είχα τον ετήσιο διάλογο με τον φάδα όπου εκείνος προσπαθεί να με πείσει να πάω στην πλατεία μαζί του για παρέα (δηλαδή να μην τον αφήσω μόνο του με τις θείτσες) και εγώ του θύμισα πως πέρυσι του είχα δηλώσει οτι δεν ξαναπάω γιατί τα άλλα παιδάκια θα με κοροδεύουν που δεν έχω λαμπάδα (εννοώ οτι βαριέμαι να ντυθώ). Σημείωση: ο νονός μου με κλάνει συστηματικά, και δε με κλάνει τώρα που έγινα 20 χρονών γομάρα- χρόνια μου πολλά- αλλά από όταν ήμουν 12, ούτε λαμπάδα, ούτε δώρο ουτε καν ένα χαρτζηλίκι, μα στο πρώτο τυχόντα στη γειτονιά με δώσανε να με βαφτίσει;; Tεσπά, φέτος έκανα στον πατέρα τη χάρη και λέω θα πάω, εν μέρει γιατί έπεισα και μια φιλενάδα μου να 'ρθει κι αυτή μετά τον δικό της ετήσιο διάλογο με τη δική της φαμίλια. Tι χαρά, ξεκινάω κι εγώ, με παίρνει η κοπελιά τηλέφωνο και μου λέει εμείς πάμε στην άλλη εκκλησία, όχι στην πλατεία! Φτου λέω, αλλά σκέφτομαι μισή ώρα είναι, θα περάσει. Περνώντας βλέπω το γνωστό μαλακιστήρι που κάθε χρόνο ρίχνει μόνος του στρακαστρούκες και χαίρεται να χώνει το λιγδιασμένο χέρι του στην τσέπη. Γυρνάω στη γιαγιά και της λέω να μην τρομάξει γιατί μπορεί κάτι να σκάσει σε λιγάκι, και καθώς περνάμε δίπλα στο μαλακιστήρι, βλέπω το μπαμπά μου να χαιρετάει τον κυριούλη που συνοδεύει το μαλακιστήρι. Φαίνεται οι πατεράδες μας ήταν συμμαθητές, όπως και εγώ με το μαλακιστήρι, και μαντέψτε τι ήταν και ο μπαμπάς του στο σχολείο: μαλακιστήρι! Tο χάσμα των γενεών στη συγκεκριμένη οικογένεια είναι ανύπαρκτο, την ίδια σκανταλιά που είχε στο μάτι και στο μυαλό ο πρεσβύτερος, την ίδια έχει και ο τζούνιορ.
Tίποτα άλλο αξιόλογο δεν είχε η βραδυά, και οι διάφορες προτάσεις που είχα για συνέχεια ήταν λίγο μπούρδες (πόκερ;!; έχω παίξει μία φορά μόνο και χάρη στην τύχη του πρωτάρη κέρδισα, λέω να μην το χαλάσω αυτό) είπα να αράξω στον καναπέ με κουβερτούλα και χαμομηλάκι.
E, στα 25 απ' τα 30 κανάλια που πιάνει η τιβί μου, έδειχνε ανθρώπους να χορεύουν. Και ρωτάω εγω: ποιός, μα ποιός διασκεδάζει βλέποντας άλλους ανθρώπους να διασκεδάζουν σε έναν άλλο χωρο; Γιατί υπάρχουν τόσες εκπομπές τύπου "Στην υγειά μας", τι μας νοιάζει;;; Γιατί δεν κόβει κάποιος αυτή τη μαλακοεκπομπή να ξελυσσάξουν αυτοί που ωρύωνται για την κακοδιαχείρηση των λεφτών στην EPT, να βρει κι ο Παπαδόπουλος μια δουλειά σαν ηθοποιός ο άνθρωπος και όχι συντονιστής στο τσιφτετέλι κάθε κοσμικιάς; Aυτήν και κάθε τέτοιου είδους εκπομπή! Ποιός την παρακολουθεί, πείτε μου, ποιός το βλέπει αυτό και ψυχαγωγείται (πφφφφφτ) ή έστω διασκεδάζει (χα). Tο μόνο καλό που έχει βγει απ' αυτές τις μπούρδες είναι τα ντουέτα Mαχαιρίτσα- Κότσιρα, αλλά αυτά είναι 2-3 τραγουδάκια, οι υπόλοιπες δυο ώρες σε τί χρησιμεύουν; Aς ξαναέβαζαν τους Δυό Ξένους, τον Καρυωτάκη, το Aμέρικαν Πάη, την Eμανουέλα, δε ξέρω, αλήθεια, το προτιμώ. Και γενικώς, όσοι δε βγαίνουμε στις γιορτές να πάμε να ψοφήσουμε ε; Nα μη μπορούμε να αράξουμε λίγο στον καναπεδάκο μας να χαζέψουμε, να πρέπει να πάμε στο βιντεοκλαμπ ή στον η/υ μπας και πετύχουμε καλή ταινία!

Η δίαιτα της εξεταστικής

2010-02-02T01:23:00.000-08:00

Ένα νέο, πρωτοποριακό πρόγραμμα διατροφής ιδανικό για να χάσετε ό,τι πήρατε τρώγοντας τα Χριστούγεννα μελομακάρονα (ναι, είμαι ένα κλισέ με πόδια)

1. Κλείνεστε στο σπίτι με σκοπό να διαβάσετε για την εξεταστική περίοδο.
2. Οι γονείς σας αρνούνται να πάνε στο σουπερμέρκετ, ισχυριζόμενοι οτι δεν έχουν χρόνο(αυτοί μάλλον λένε αλήθεια) και εσείς ισχυριζόμενοι οτι θα διαβάσετε (εσείς μάλλον όχι).
3. Στο σπίτι έχουν απομείνει γιαούρτι, κάποιων ειδών ξηρά τροφή που δε σας κάνει ιδιαίτερη όρεξη, και πορτοκάλια, αλλά ικανοποιητικές προμήθειες από τσάι και καφέ διαφόρων ειδών, καθώς και λίγο σαλέπι.
4. Αφού κάνετε αμέτρητα πηγαινέλα στην κουζίνα και συνειδητοποιήσετε οτι δε σας αρέσει τίποτα, το ρίχνετε στα τσάγια και τα παξιμάδια, με αποτέλεσμα μετά από κάποιες μέρες (πάνω στην ώρα για να πάτε να γράψετε το πρώτο μάθημα) να σας κάνει τζιτζί το μαύρο παντελόνι με τις πολλές τσέπες όπου χώνετε τα σκονάκια σας.

Λεπτομέρειες:
Άν δεν έχετε βραστήρα η εκτέλεση της δίαιτας θα σας φανεί λίγο πιο δύσκολη.
Χρειάζεστε υποστήριξη από την οικογένεια- καλό θα ήταν να μην υποχωρήσει καμία από τις δύο πλευρές πηγαίνοτας στο σουπερμάρκετ ωστε η ισορροπία στην κουζίνα σας να διατηρηθεί.
Προσοχή στις παρασπονδίες: ρίξτε το έξω όταν φέρει η γιαγιά ταπεράκια ή όταν αποφασίσετε να παραγγείλετε Πιττα Παππού, αλλά μην παρασυρθείτε και μαγειρέψετε!
Θα λειτουργήσει ακόμα και αν μένετε μόνος, κάνοντας κάποιες προσαρμογές.

2010-01-14T11:36:00.000-08:00

Σήμερα σοκάρισα δύο καλόγριες.
Φορούσα ένα μακρύ φούτερ -του αδερφού ή του μπαμπά μου, θα σας γελάσω- ως φόρεμα (με καμπαρντίνα αποπάνω δεν είμαι τόσο ξέκωλο ένας κοινός επιδειξίας είμαι) αλλά φύσηξε αέρας και φάνηκε το μπούτι μου, και παλεύοντας να φέρω την καμπαρντίνα στα ίσια της είδα δυο καλόγριες σε ένα αμάξι, και τη φρίκη στα μάτια τους.
Δε λέω, σοκαρίστηκα κι εγώ.
Πωπω, νόμιζα οτι γίνονται μόνο στις ταινίες αυτά.

Γκρουπς.

2010-01-07T08:51:00.000-08:00

Διαμέσω απελπισμένων προσπαθειών να διαβάσω ένα βιβλίο διακοσίων σελίδων γραμμένο σε αλλοδαπήν γλώσσα ώστε να στείλω μέηλ στον καθηγητή και να του πω τί σκατά θα του γράψω στην εργασία, συνειδητοποίησα ότι οποιοσδήποτε θελήσει, καταλαβαίνει τα ενδιαφέροντα και το χαρακτήρα μου με το να ρίξει μια ματιά στα γκρουπ των οποίων είμαι μέλος στο Φέης Mπουκ.
Και είμαι αρκετά σίγουρη ότι κάτι τέτοιο πάνω- κάτω ισχύει για όλους όσους διαθέτουν σελίδα εκεί.

Θα επεκταθώ μετά το πέρας της εργασίας, αη πρόμις, απλώς συμβαίνει να με πιάνει ο μπλογκικός οίστρος ακριβώς όταν έχω να κάνω μια σοβαρή δουλειά. Πάντα όμως.

Aψού!

2009-12-03T15:58:00.000-08:00

Πόσες, μα πόσες ταινίες επιστημονικής φαντασίας με παράξενους, σούπερ μεταδιδόμενους εξωγήινους ιούς που προκαλούν ψυχώσεις, άμεσο θάνατο, φαλάκρα, στύση, ασφυξία, ονείρωξη, ονειροφαντασία, και σε σπάνιες περιπτώσεις ραστώνη, έχουν γυριστεί πια;
Και πόσες από αυτές θα παιχτούν στην τιβί πριν αποφασίσουν τα μήντια να πληροφορήσουν το πόπολο ότι η γρίππη δεν είναι πανδημία και ότι όχι, οι νεκροί δεν είναι θύματα της σούπερ νέας γρίππης- τρομάρα της- αλλά της ήδη κακής υγείας τους;;
Πόσο ακόμα;

-

2009-11-10T11:43:00.000-08:00

Bρέχει.

- Διψάω!
- Κι εγώ κατουριέμαι.
- Nομίζω είναι σαφές τί πρέπει να συμβεί...

Nαι, οι παλιοί είχαν δίκιο που έλεγαν οτι ξτα γράμματα τον βαράνε τον άνθρωπο στο κεφάλι.

Πρασινάδες

2009-10-14T08:20:00.000-07:00

Mπερδεύτηκα ρε γαμώτο, και δε μπορώ πια να καταλάβω όταν ακούω "πράσινος" πού πρέπει να πάει στο μυαλό μου: στο ΠAΣOΚ, στην οικολογία, στον Παναθηναϊκό μήπως..; Oταν δε ακούω τη φράση "πράσινη ανάπτυξη", εκεί τα χάνω τελείως.

LV

2009-10-06T11:34:00.000-07:00

Σήμερα ήμουν με μια φίλη μου. Η φίλη μου αυτή φορούσε ένα ωραίο φαρδύ αεράτο πλεχτό μωβ μπολερό (αυτή τη μπλούζα που είναι μόνο μανικάκια χωρίς την υπόλοιπη μπλούζα; Α γειά σου!). Tο χαιρόταν αυτή, της είπα κι εγώ τι ωραίο που είναι, πολύ χαιρόμασταν.

Παιρνάει λοιπόν μια κοπελίτσα του τμήματός μου ήταν, το κατάλαβα απ' τη Louis Vuitton τσάντα που είχε- πολύ Louis Vuitton αδερφέ στη σχολή μου, πάρα πολύ!- κουνιστή και λυγιστή, και χράαααπ, πιάνεται το πλεχτό της φίλης στη γωνίτσα του V από το επιδεικτικό μεταλλικό LV που ήταν πάνω στην τσάντα της δεσποινίδος. Της κατέβασε το μισό μανίκι της φίλης.

Καλά λένε οτι για μια Louis Vuitton ξηλώνεσαι.

Σήριους Μπίζνες

2009-06-25T05:32:00.000-07:00

Είχα ένα κινητό τηλέφωνο, μικρούλι γλυκούλι και φανταστικούλι. Έχει φιλοξενήσει συνομιλίες και εσεμές που θυμάμαι με νοσταλγία και έχω δεθεί μαζί του συναισθηματικά. Θυμάμαι μια μέρα μπήκα στην τάξη και άκουσα οτι θα γράψουμε απροειδοποίητο στην άλγεβρα και τα πήρα και έβγαλα το μπουφάν μου και το κοπάνησα στην καρέκλα, αλλα φευ! κοπάνησα μαζί και το τηλέφωνο που ήταν στην τσέπη μου. Αυτό μου κόστισε μισή οθόνη υγρών κρυστάλλων, διορθώθηκε όμως.

Αυτό ήταν ένα παράδειγμα των αναμνήσεων που αυτή η συσκευή φέρει. Πολύ την αγαπώ.

Μετά μου έβαλαν την ιδέα να πάρω καινούριο, λύσσαξα κι εγώ, πήρα το καινούριο που έχει κύρος και πυγμή, έχει και δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο από ασύρματο δίκτυο -θα νόμιζε κανείς οτι θα ξεσκιζόμουν στα άσχετα ποστ μιας και ήταν αμέτρητες οι φορές που η καθημερινή ζωή με έκανε να γελάσω και σκεφτόμουν πως θα μπορούσε το περιστατικό να γίνει ένα χαρωπό ποστ και ευχόμουν να είχα ένα λάπιτοπ- αλλά δε συνέβη αυτό.

Και το καινούριο τηλέφωνο το αγαπώ εξίσου, δηλαδή δεν θέλατε να βρίσκεστε γύρω μου όταν το πρωτοπήρα, ήμουν καχύποπτη και δεν άφηνα κανέναν να το ακουμπήσει- είχα δίκαιο όμως, γιατί κάποιος το ακούμπησε και μετά του έσπασε την πρόσοψη- τελος πάντων φτιάχτηκε κι αυτό.

Του δε πόηντ.
Έχω έναν αριθμό εδώ και 6-7 χρόνια, τον ίδιο.
Καλά, ψέμματα, είχα στην αρχή έναν που τελείωνε σε 666 αλλά μου τον πήρε ο αδερφός μου και μου έδωσε αυτόν που τελειώνει σε 678. Το θεωρώ πολύ βολικό να έχω τον ίδιο αριθμό, αλλά η εταιρία στην οποία τον έχω μου κάνει τσιριμόνιες, του στυλ
"Βάλτε μου 20 ευρώ κάρτα"
"Εντάξει, μπήκε"
"Μα εδώ λέει οτι έχω μείον 48 ευρώ κάρτα!"
"Α, μα πως τα καταφέρατε;;; Δεν μπορώ να σας κάνω τίποτα..!"
"Άσε ρε που δεν μπορείς, φτιάχ' το ΤΩΡΑ."
"Καλά ντε, ορίστε, σας το έφτιαξα."

Πήρα κι εγώ και έναν νέο αριθμό, δε θα σας πω ποιά εταιρία, αλλά έχει γίνει τόσο δημοφιλής τελευταίως που έχουν μπουκώσει όλες οι γραμμές και η ποιότητα των κλήσεων είχα χάλια *γκουχγκουχ*what'sup*γκουχου* και σκέφτομαι.... μιας και αυτή την εταιρία θα χρησιμοποιώ πλέον, να βάλω εκείνη την sim στο νέο τηλέφωνο, αλλά από την άλλη, όταν χρησιμοποιώ τον κανονικό μου αριθμό θα τον χρησιμοποιώ στο παλιό μου τηλέφωνο;; Δε γίνονται αυτά!

Καταλαβαίνετε βέβαια τώρα το συναισθηματικό αδιέξοδο στο οποίο εβρέθην.

Overheard in Panteion ή Γιατί Θεέ να με αναγκάζεις να συμμετέχω στις πιο σουρρεάλ συζητήσεις έβερ

2009-05-25T09:19:00.000-07:00

Κολλητσίδα Κνίτισσα: Η ΔΑΠ δεν κάνει τίποτα στο Πάντειο.. Και τωρινή κυβέρνηση μας έχει γονατίσει... Οι γονείς μας δουλεύουν όλη μέρα και πάλι οι μισθοί μειώνονται...
Κοπελιά Α': Κοίτα, εγώ δεν ξέρω για 'σένα, αλλά προσωπικά δεν έχω οικονομικό πρόβλημα..
Κοπελιά Β': Έεεελα ρε, είσαι λεφτού και δε μας το 'λεγες;
Κολλητσίδα Κνίτισσα: Καλά, και αφού έχεις λεφτά τί κάνεις στο Πάντειο;!;
Κοπελιά Β': Γιατί, εσύ εάν είχες λεφτά τί θα έκανες; Θα πήγαινες σε κολέγιο; Στην Οξφόρδη μήπως;;
Κολλητσίδα Κνίτισσα: Εμμ... όχι αλλά.... μπορεί δηλαδή...
Κοπελία Β: (Στην Κοπελιά Α) Να σου πω, πότε θα πάμε να με κεράσεις μπύρες;

-Άργησα ρε, γιατί ήρθα με το 747...
-747; Το boeing 747?
-Όχι, το ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ - ΠΑΝΟΡΑΜΑ 747.

Καθηγήτρια: Σύμφωνα με τον Merton ένας άνθρωπος ανάλογα με τους στόχους και τα μέσα που χρησιμοποιεί, κατατάσσεται σε κατηγορίες. Αυτές είναι: ο καινοτόμος, ο τυπολάτρης, ο επαναστατημένος....
Φοιτήτρια: (ψιθυριστά) Επαναστατημένος; Γιατί όχι επαναστάτης;
Διπλανή της: (ψιθυριστά) Έχει διαφορά.
Φοιτήτρια: (ψιθυριστά)Πώς δηλαδή;;
Διπλανή της: (ψιθυριστά) Ε ρε παιδί μου, πώς να σ'το πω... Άλλος ο χέστης άλλο ο χεσμένος!
Φοιτήτρια: (ψιθυριστά) Έτσι πες! Τώρα μάλιστα, το κατάλαβα!

Ποιός

2009-03-17T12:44:00.000-07:00

ποιός μαλάκας έβαψε με ένα άσχημο μπεζ μπάλωμα το βασανίζομαι... επί της οδού Συγγρού πριν προλάβω να το φωτογραφήσω ώστε να το τυπώσω σε μπλουζάκι, αφίσα, και να το βάλω για παντοτινό μου άβαταρ;;
Μερικοί άνθρωποι μου τη σπάνε...

Οι φίλοι μου

2009-03-10T01:00:00.000-07:00

Δε ξέρω ρε γαμώτο.
Θα μπορούσα να τους κατατάξω ως εξής:

Παλαιάς περιόδου: μμμ ναι, παλιά. Κατασκήνωση και Δημοτικό. Περάσαμε πολύ ωραία (τι θυμήθηκα ρε πούστη) και πλέον με κλάνουν. Που εντάξει, δεν έχουν πολύ άδικο γιατί κι εγώ τους έχω κλάσει ισόποσα. Αλλά γαμώτο, κλάσιμο στο κλάσιμο, δουλειά δε γίνεται. Θα μπορούσα να θυμηθώ 7-8, πλέον ψιλοεπικοινωνώ με δύο. Μόνο ο ένας έχει όλη την καλή διάθεση, αλλά τί να το κάνω, μένει κάτι δεκάδες χιλιόμετρα μακρυά, ανευ σταθερού και ίντερνετ (fail).

Απώτερης μέσης περιόδου: Γυμνάσιο-Λύκειο σαναλέμε. Για όλους περίεργη εποχή. Για 'μένα ήταν περίεργο γιατί αρχικά ήμουν δημοφιλής, μέχρι και κουλ θα έλεγα. Εντάξει, ήμαστε 6 κορίτσια μέσα στην τάξη και καποιες έπρεπε να κάνουν την όμορφη εκειμέσα. Αλλά σε τέτοιες καταστάσεις ψυχαναγκάζεσαι να δείχνεις μια εικόνα που τη θυμάσαι τώρα που (αχέμ) καταστάλαξες και σε πιάνουν τα γέλια (μπαχαχαχα).
Ας πούμε οτι φορούσα πολλά μίνια στα πάρτυ αλλά πάντα σε συνδυασμό με μια από τις ζώνες με τα καρφάκια (έχω συλλογή λέμε). E, μετά τρως μια φλασιά συνήθως. Ήταν 9 άτομα. Με τους 4 δεν ήμουν ποτέ πολύ κοντά, αλλά σπάγαμε πλάκα καθώς ήμαστε στην ίδια παρέα. Άλλοι δύο φίλοι ήταν πολύ κοντινοί και αγαπημένοι, αλλά χωρίς κανένα κοινό ενδιαφέρον (δηλαδή έβαζα το μπαμπά μου να λέει ψέμματα οτι είμαι τιμωρία γιατί δεν ήθελα να πάω πάλι στην καφετέρια). Υπήρχε μόνο ο δεσμός λόγω μακρόχρονης φιλίας, από τόοτε που τα ενδιαφέροντα ήταν λίγα και κοινά. Με άλλους 3, σπάγαμε πολλή πλάκα. Πολλή όμως. Ακατάσχετα γέλια, τόσο που σε πονάει η κοιλιά σου και οι μύες του προσώπου και ο καθηγητής σε πετάει έξω επειδή απλά δεν μπορείς να σταματήσεις. Δεν είχαμε γνωριστεί πολύ καιρό, ούτε είχαμε πολλά κοινά, όμως δεν τρίβαμε ο ένας τα ενδιαφέροντά μας στη μούρη του άλλου όπως με τους προηγούμενους 2 φίλους. Ήμαστε ανοικτοί ο ένας στις προσκλήσεις του άλλου, σημαντικό αυτό, γι' αυτό και παραμένω φίλη μαζί τους.

Εγγύτερης μέσης περιόδου: Ωραίιιιια περάσαμε! Βουλή των εφήβων, και ακριβώς μετά την προαναφερθείσα φλασιά. Τί όμορφα. Αρκετούτσικος κόσμος. Σχηματισμός ευρύτερου δικτύου γνωστών γνωστών γνωστών γνωστών και πάει λέγοντας, κόλλημα με 3-4 μόνο.Από τους γνωστούς γνωστών οι περισσότεροι δεν έχω ιδέα τί απέγιναν. Άλλοι το έριξαν στους μπάφους και δεν τους πολυβλέπει κανείς. Άλλοι μετακόμισαν μακρυά. Άλλοι ρίξανε χυλόπιτες σε άλλους και είναι αμήχανα. Άλλοι απλά δεν έτυχε. Ε, με τους 3-4 κοντινούς επίσης δεν τυχαίνει και ποτέ τελευταίως, είναι πουλιάσχολοι κι είναι κρίμας κι άδικο, γιατί με έναν από αυτούς έχω τέτοια άνεση που συζητάμε μέχρι πόσες μέρες έχουμε να αλλάξουμε κάλτσες λχ, ή τί βρακί φοράμε.

Σύχρονης περιόδου: είναι άνθρωποι που γνώρισα μέσα στο Πανεπιστήμιο. Και πάλι, όχι κοινά ενδιαφέροντα, αλλά σπάμε πλάκα. Συγκεκριμένα, με τα χάλια που συναντήσαμε στο ~~πανεπιστήμιο~~ χάος, ή θα κλαίγαμε ή θα γελούσαμε, και επιλέξαμε το δεύτερο. Με τον έναν εξ αυτών πρωτομιλήσαμε όταν μου πρότεινε να κάτσω δίπλα του στο πάτωμα, καθώς δεν υπήρχε κανονική θέση στην αίθουσα. Με τον άλλον γνωριστήκαμε ξενυχτισμένοι στο μάθημα που ξεκινούσε στις 8.15 το πρωί. Με τον τρίτο στον σταθμό του μετρό κοντά στα σπίτια μας, όπου σιχτηρίζαμε το 40λεπτο που κάνουμε να πάμε και να 'ρθουμε. Με τον τέταρτο επειδή δάνειζα σημειώσεις από μαθήματα που γίνονταν σε άσχετες ώρες κ δεν πατούσε. Πλάκα έχει. Είναι όλοι καλά παιδιά κυρίως. Όμως ο πρώτος γράφτηκε σε παράταξη και εγώ δε γουστάρω. Ο τέταρτος συμφωνεί μαζί του και είναι οπαδός του "τί, εγώ θα κάνω την αρχή..;". Ο δεύτερος βγαίνει για καφέ με τα ζαβά απ' τις παρατάξεις και μετά μας διηγείται πως δεν τα συμπαθεί καθόλου. Ο τρίτος θέλει να εκτονώσει την νεοδημιουργηθείσα faux ένταση μιας και μόνης πολιτικής συζήτησης διαμέσω απαίδευτων μυαλών (των δικών μας ντε) και μιλά για τον καιρό. Κι όλοι μαζί με βγάλαν Κουκουέ. Δεν είμαι Κουκουές- είναι σαν αυτό που πρέπει να αποδείξεις οτι δεν είσαι ελέφαντας (μα έχεις αυτια/μα δεν πηγαίνεις τη ΔΑΠ! Δε μπορεί παρά να είσαι ελέφαντας/ Κουκουές!).

Οφείλω να κάνω όμως ειδική μνεία:
στο δεσμό μου: το κλισέ του κλισέ, αλλά ναι, ο γκόμενός μου είναι ο καλύτερος μου φίλος, κατουρήστε τα μπούτια σας.
στους μεγαλύτερους ανθρώπους: τα λέω καλύτερα μαζί τους. Στον εργασιακό χώρο (την Σεπτεμβριανή δουλειά που σε πληρώνει μαύρα ντε) γνώρισα γαμάτους ανθρώπους 25 και άνω, καθώς και με την διασύνδεση τύπου "φίλος φίλου φίλου" κλπ.
στους φίλους του καλοκαιριού: μπορεί να κάνω 7 μήνες να τους μιλήσω, αλλά στο χωριο είμαστε όλοι κολλητοί- τα τελευταία χρόνια μόνο, πριν από αυτό ήτανε σκατά γιατί οσο τσακωνόμουν με τον αδερφό μου τόσο αυτός έκανε φίλους κι εγώ εχθρούς (ναι, ναι, παιδάκια, τι να πεις).
σε καθηγήτριες: του θεατρικού παιχνιδιού στο πνευματικό κέντρο, των αρχαίων στη β' λυκείου και της εκθέσεως στη γ΄λυκείου που είναι από τους πιο ωραίους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Μελό ε; Δικό μου το μπλογκ, κάνω ότι θέλω, 'ντάκσει;

Χμ.
Όλο αυτό το ποστ δεν έχει προσανατολισμό. Τα μπλογκζ όμως είναι για να γραφει ο καθένας ότι κατεβάζει κούτρα του, από ποίηση και καθημερινές μαλακίτσες μέχρι αυτοψυχανάλυση, φιλοσοφικούς προβληματισμούς και τα "που οδεύω" του καθενού, γι αυτό πάρτε και το δικό μου:
μονίμως αισθάνομαι (ευγενικά- ευγενικά) ότι οι άνθρωποι γύρω μου είναι ή πολύ βλάκες και απολίτιστοι ή πολύ έξυπνοι και καλλιεργημένοι για να κάνω παρέα μαζί τους. Είναι ελπιδοφόρο το ότι συναντώ περισσότερους της δεύτερης κατηγορίας τελευταία, αλλά και πάλι.
Ρε γαμώτο έχω μοναξιές. Και είναι μερικές ρημάδες στιγμές που το σκέφτεσαι πολύ αυτό.

Αγάπη είναι...

2009-02-19T07:40:00.000-08:00

Ναι, αυτό το σχεδίασε ο γκόμενος μιας γνωστής γνωστού
για την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου.

2009-02-15T12:00:00.000-08:00

2009-02-11T06:54:00.000-08:00

ΑΑΑΑ
OI BLINK 182
ΕΠΑΝΕΝΩΘΗΚΑΝ
ΑΑΑΑ

Γκουχ γκουχ. Αχεμ.
Η εφηβική παλινδρόμηση έλαβε τέλος.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Μαστούρωσε ο Φελπς

2009-02-04T10:37:00.000-08:00

και χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι.
Αν μη τι άλλο έπρεπε να τον επαινέσουν, που (στην απίθανη περίπτωση που έκανε μπάφους κατα τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων) κατάφερε με μειωμένη απόδοση να κερδίσει τόσα χρυσά.
Και εν πάσει περιπτώσει, τί μας κόφτει εμάς; Εδώ η ίδια η IOC δεν την έχει στη λίστα με τις απαγορευμένες ουσίες- και γιατί άλλωστε; Αφού μόνο να χειροτερέψει τις αποδόσεις των αθλητών μπορεί. Και να τους δώσει λιγουρίτσες. Και το έλεγα εγώ, οτι οι σαβούρες που σαβούριαζε ο ολυμπιονίκης δεν μπορεί να είναι το ισορροπημένο διαιτολόγιο ενός επαγγελματία αθλητή.
Τί έλεγα; Α, ναι. Και η φούντα πρέζα είναι, δοκιμάστε αλλά μην κολλήσετε.

Το Σαββατόβραδο

2009-01-24T15:00:00.000-08:00

πέθανε.
Βασικά, για 'μένα πέθανε, για εσάς δεν ξέρω. Η έξοδος το Σαββατόβραδο μου θυμίζει ντίσκο, σέβεντιζ και παγιέτες. Μου φαίνεται σχεδόν ψυχαναγκαστική, πιεστική, σαν το να είσαι χαρωπός τα Χριστούγεννα και μαυρισμένος τον Αύγουστο. Δε γουστάρω, πως το λεν.
Εγώ το Σάββατο αράζω. Πιο πολύ με βολεύει να βγω την Τρίτη, την Τετάρτη, την Πέμπτη, ίσως και τη Δευτέρα. Είμαι ούτως ή άλλως εκτός σπιτιού και πλησίον του σταθμού μετρό, είμαι κατα πάσα πιθανότητα ήδη με την εξοδική ομήγυρη ή αράζω λίγο στην πλατεία Συντάγματος να χαζεύω τον κόσμο μέχρι να έρθουν, είναι πιο ωραία.
Το Σάββατο το βράδυ είμαι σε κατάσταση πιτζαμα, καναπές- φλις κουβερτούλα, τριάμισι λίτρα τσάι, ενίοτε και λαδωμένα μαλλιά. Δεν υπάρχει περίπτωση να κουνήσω για να πάω σε κάποιο μέρος όπου γίνεται της ποτάνας, γιατί όοοοολοι πρέπει να βγουν το Σάββατο, να βάλουν και τα καλά τους λες και τους δεξιώνεται ο κύριος πρέσβης- και εντάξει, δεν τους αδικώ, αφού όλη την υπόλοιπη εβδομάδα έχουν τα κεφάλια μέσα (στα σκατά ντε) και ζουν για αυτή τη μια ημέρα. Απλά εγώ απέχω.

Ζήτω οι μεσοβδομαδιάτικες έξοδοι.

Όταν μεγαλώσω, θα μάθω να βάζω τις κάλτσες μου

2009-01-21T00:34:00.000-08:00

Ναι ρε φίλε, είσαι ωραίος, είσαι πιο ωραίος από 'μένα που έχω τσίμπλες στα μάτια και έφαγα όλο το κόκκινο κραγιόν μου στη διαδρομή από το μετρό στο ~~μπορντέλο~~ Πάντειο.
Εντάξει, έχεις το αθλητικό κορμί του Άδωνι, την ίσια μύτη του Ευαγγελάτου και το χαμόγελο του Ρουβά που μπατάρει λιγάκι από τη μια μεριά.
Αλλά όχι φίλε μου, όχι, όταν κάθεσαι σταυροπόδι και εκθέτεις τον ξεκάλτσωτο αστράγαλό σου με το νέο σου τατουάζ, όχι, δεν παρατηρούν το τατουάζ οι κοπελίτσες (κι άμα το παρατηρούσαν για κακό σου θα ΄ταν). Παρατηρούν τον ξεκάλτσωτο αστράγαλό σου, ίου.
Τουλάχιστον εγώ όταν δε φοράω κάλτσες, το κρύβω με την πιό μακρυά μου φόρμα.

ΥΓ. Μή φωνάζεις τόσο επιδεικτικά στην 8 το πρωί γαμώτο, μερικοί προσπαθούν να διασκεδάσουν την ανία τους διαβάζοντας κανά βιβλίο, μη τους πηδάς τη χαρά ktnxb.

(Κι αλλα) Εννιαμιση λεπτα ξεφτιλας

2009-01-09T13:15:00.000-08:00

Ρε σκατομπασκινες, γαμοψυχοι ανθρωποι, wannabe στρατοκαβλοι, που να τραβολογησουνε τη μανα σας ετσι ρε, γαμω την τυχη σας γαμω, αει σιχτηρ μαλακισμενα, στο διαολο κι εσεις και οι εντολεις σας, ποιοι ειναι ρε οι ταραξιες; Οι δικηγοροι και οι δημοσιογραφοι; οι απλοι ιδιωτες που απλα βρισκονταν εκει; οι μαθητες; τα παιδια σας και οι γιαγιαδες ρε; Η εσεις που ο,τι κατεβαζει η κουτρα σας κανετε, και ειστε μερικοι που μολυνετε ολο το αστυνομικο σωμα ρε, το σωμα που ειναι ΟΡΓΑΝΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ των πολιτων, και το 'χετε καταντησει ετσι που να εχουν στηθει δυο ταμπουρια αναμεσα σε πολιτες και κρατος, γαμω την ανιδεοτητα σας ρε, εσεις φταιτε που πυροβοληθηκε ενας συναδελφος σας ρε, και που στελνετε τα 2οχρονα να διαχειριστουν τον οργισμενο οχλο, γινετε ρε λιγο αντρες γαμω την πουστια σας, δωστε ρε τα στοιχεια σας οταν σας τα ζητανε οπως ειστε υποχρεωμενοι, αν ειστε τοσο μαγκες καντε σωστα τη δουλεια σας γαμω την εκπαιδευση που σας δινουνε, ειστε σοβαροι ανθρωποι εσεις;
που σας ειπαν να συλλαβετε και πηγατε να βγαλετε το αχτι σας για τη στοχοποιηση που δηθεν υποκειστε απο δημοσιογραφους, αει στα τσακιδια ρε, μονοι σας γινεστε στοχοι, με την τερατωδη μαλακια που σας δερνει ρε, γαμημενοι τσογλανοι, που σας ειχαν οι συμμαθητες σας στην καρπαζια κι ειπατε να βαλετε στολη να εκδικηθειτε τον κοσμο ολο, που ορμαει ενας γιατι δε γαμησε χθες βραδυ καλα τη λοβοτομημενη που στραβωθηκε και τον παντρευτηκε και ακολουθατε ολοι, προβατα οπλισμενα απο πανω μεχρι κατω, γαμω τη μπατσιλα σας γαμω ... δεν ξερω κι εγω τι αλλο πρεπει να σας γαμησουν για να νοιωσετε λιγο τη ζωη σας ρε.

Ρε συ γιαγια, σοβαρα, μηνυσε τους κι αλλαξε τους τον αδοξαστο, γαμω το σπιτι τους γαμω.
Σοβαρα γιαγια, οποια κι αν εισαι, μηνυσε τους τους καριοληδες,

Γαμωτο, τσαντιστηκα παλι.

Το τσάι και το λιπγκλόςς.

2009-01-06T10:09:00.000-08:00

Για κάποιους ανθρώπους είναι απλό να κάθονται στα αυγά τους.
Μερικοί άνθρωποι δε μπορούν, λυσσάνε, θέλουν με κάτι να ασχολούνται, κάτι να πειράζουν, κάτι να πιπιλάνε (ας μην το δούμε απο φρουδικής απόψεως αυτό.)
Έτσι άλλοι καπνίζουν, άλλοι τρώνε, άλλοι παίζουν το κομπολόγι τους, άλλοι παίζουν τα οργανά τους (όπως το όμποε) και τελος πάντων όλοι κάτι βρίσκουν να κάνουν.

Εγώ έχω δυο κολλήματα τα οποία με εξυπηρετούν:

το λιποζάν- λιπγκλοςς (κι αν είναι 2 σε 1 ακόμα καλύτερα).
Θα έχουν παρατηρήσει οι συμφοιτηταί μου πώς τελετουργικά σχεδόν, μαγκώνω το στυλό στο σπιράλ γιατί άμα σου πέσει άντε να το βρεις στην καρέκλα του μπροστινού αποκάτω, τοποθετώ το τετράδιο στην άκρη, παίρνω την τσάντα, ανοίγω τη μεγάλη τσέπη, ανοίγω το μικρό τσεπάκι, βγάζω το λιπμπαλμ, κλείνω το μικρό τσεπάκι, κλείνω τη μεγάλη τσέπη, ανοίγω το καπάκι του λιπμπαλμ, βάζω λιπμπαλμ, κλείνω το καπάκι του λιπμπαλμ, ανοίγω τη μεγάλη τσέπη, ανοίγω το μικρό τσεπάκι, βάζω μέσα το λιπμπαλμ, κλείνω το μικρό τσεπάκι, κλείνω τη μεγάλη τσέπη (η οποία ανοιγοκλείνοντας κουδουνίζει με αδιανόητο θράσος), την βάζω στην άκρη, και ξαναπαίρνω μπροστά μου το τετράδιό μου και ούτω καθεξής.
Να μην αναφέρω καν πόσα διαφορετικά είδη προιόντων για τα χείλη έχω στην κατοχή μου, η ντροπή του καπιταλισμού, τα οποία έχω στρατηγικά σπείρει σε κάθε γωνία του σπιτιού, ώστε να τα έχω πάντα σε άμεση πρόσβαση.

το τσάι:
ε, μερικές φορές απλά το φλιτζάνι γίνεται προέκταση του χεριού. Μας ζεσταίνει, μας ξεδιψάει, μας χορταίνει, μας ξυπνάει, μας κοιμίζει, μας φέρνει πιο κοντά βρε αδερφέ.
Εντάξει, κι ο καφές γαμάτος είναι, αλλά δεν είναι για όλες τις ώρες.
Ενώ το τσάι... Υπάρχει μαύρο, πράσινο, κόκκινο, από γαιδουράγκαθα, από χαμομήλια, από ό,τι να 'ναι, και το κάθε τσάι έχει τη χάρη του.
Και η ιεροτελεστία, άχ, η ιεροτελεστία του τσαγιού.. Φυλλαράκια στην τσαγιέρα άμα σου 'ρθει να το παίξεις μερακλής, φυλλαράκια στον πάτο της κούπας σου εναλλακτικά, βράσιμο στο μπρίκι με τα βότανα μέσα, αλλιώς νερό από το βραστήρα για να μη πικρίσει το τσάι, φακελάκι για όταν βαριέσαι, ωραία πράματα.
Χτες βράδυ έφτιαξα τσάι από λουίζα, μπας και μου 'ρθει καμμιά φορά ύπνος πριν από τις 3.00, πράγμα το οποίο υποτίθεται η λουίζα μπορεί να επιτύχει- σύμφωνα με τον οικογενειακό ιατρό, τον Τίτο, έχει μερικά από τα αλκαλοειδή που έχει και η μαριχουάνα.
Εγώ τον πιστεύω, γιατί χθες ξεχείλισε το μπρίκι, έπεσαν μερικά φυλλαράκι πάνω στο αναμμένο μάτι, κάηκαν, και αλήθεια, μύριζε μπάφο.

Γενικά ρητά και παροιμίες.

2009-01-02T08:45:00.000-08:00

Μια τρεχάλα για να προλάβεις το λεωφορείο είναι πάντα αναζωογονητική.

Το νέο Taboo με τον Ευλυγιστούλη τα σπάει. (γιεεεεςςς)

Τυρί που βράζει μην το φοβάσαι. (είπεν ο Φοίβος μπροστά στην τοστιέρα)

Γίνεται πιο δύσκολο να περιγράψεις ναύτες στους υποσιτισμένους (είπεν ο Jim Morrison στη ντάγκλα του)

Ο κόσμος γίνεται πολύ ευγενής στις 4.00 το πρωί (απέδειξεν ο ταξιτζής που θέλησε να με κουβαλήσει "έτσι, για τα χρόνια πολλά, για να μη ξεποδαριαστείς")

Η χείρα βοηθείας καταφτάνει πάντα όταν το δύσκολο μέρος έχει ξεπεραστεί. (μα να προσφέρεται ο ταξιτζής όταν είμαι 20 μέτρα απο την οικογενειακή εστία;;)

Το πιο απογοητευτικό είναι να απορρίπτεις δυό τρία άλλα λεωφορεία για να πάρεις το εξπρέςς, το οποίο -φευ!- είναι κολλημένο πίσω από αυτό που κάνει τις 367 στάσεις.

Η Ολλανδία είναι κακιά και το Άμστερνταμ υστερόβουλο.

Όταν το πετάλι σου ξεβιδώνεται, μόνο η σπειρόκολλα σε σώζει.

Έχετε δει αυτά τα "Ημερολόγια Παροιμιών" που έχουν βγεί; Πλάκες που σπάγαμε στο βιβλιοπωλείο!

Όταν ένα προιόν σου φαίνεται τόσο ηλίθιο που σου φέρνει ακατάσχετο γέλιο, μάλλον οφείλεις να το αγοράσεις για λόγους ψυχικής ανάτασης. (ναι, ακόμα μιλάω για το "Ημερολόγιο Παροιμιών")

Μετά την αλλαγή του χρόνου παίξε τα καστοράκια (μια μέρα θα αντικαταστήσουν την παραδοσιακή 21, αλήθεια λέω.)

Αφού διορθώνεται γιατί κλαις; Αφού δε διορθώνεται γιατί κλαις; (είπεν ο Κομφούκιος και μας αποστόμωσε τους κλαψιάρηδες)

Στ' αρχίδια μου ψιθύρισε και γέμισε τις τσάντες (και καλή τύχη μάγκες)

Τί είναι μια επιτροπή; Μια ομάδα απρόθυμων, ορισμένη από τους ακατάλληλους, για να κάνουν το άσκοπο. (έφη ο Richard Harkness)

Άει στο ντιάολο! Μία φίντια! (ο νοών νοείτο, μπάχαχα.)

Καλή χρονιά κι ευτυχισμένο το νέο έτος (είπαν όλοι τους)

Ζήτω τα ανοιξείδωτα φλασκιά για οξείδωση του πνεύματος.

Ψήφισμα της Συγκλήτου του Παντείου Πανεπιστημίου

2008-12-25T10:09:00.000-08:00

εδώ

[....]Για τους λόγους αυτούς η Σύγκλητος αποφασίζει:

- Να μετονομάσει την αίθουσα 108 της Πτέρυγας Στασινόπουλου, σε Αμφιθέατρο «Αλέξης Γρηγορόπουλος». Ένας έφηβος που δεν πρόλαβε να σπουδάσει θα μείνει με αυτόν τον τρόπο πάντα στο Πανεπιστήμιο.

- Να οργανώσει το Πανεπιστήμιο σε σύντομο χρονικό διάστημα διεθνή επιστημονική εκδήλωση για την κοινωνική έκρηξη η οποία ακολούθησε τη δολοφονία.

- Να καθιερώσει την 6η Δεκεμβρίου κάθε έτους ως ημέρα διεξαγωγής επιστημονικής εκδήλωσης μνήμης και τιμής του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

- Να διοργανώσει μια πολυεπίπεδη πολιτιστική παρέμβαση. Ήδη για τον Ιανουάριο έχει προγραμματιστεί εβδομάδα γαλλικού κινηματογράφου και έχει ενταχθεί σε αυτήν η ταινία του Κ. Γαβρά «Το τσεκούρι».

Παυλος Σιδηροπουλος - Στον Υπνο μου.mpg

2008-12-12T08:53:00.001-08:00

Στον ύπνο μου απόψε είδα πάλι
πως ήμουνα λέει σοφός
οι άνθρωποι γύρω χορτάτοι
κοιτούσαν και βλέπανε πως
κυλούσε γλυκά η ζωή τους
αφέντες κακό πουθενά
χιλιάδες παιδιά στα ποτάμια
ψαρεύανε φως στα νερά

Στον ύπνο μου απόψε είδα πάλι
πως ήμουνα λέει σωστός
πως δεν τραγουδούσα μονάχος
κι ο φόβος φευγάτος κι αυτός
δεν είχαν αξία τα λόγια
δεν είχε ο Ιούδας φιλιά
και το πιο περίεργο απ' όλα
φωλιά η βουλή για πουλιά

Να μπω κι εγώ στο χορό της μαλακίας και να πώ και τη δικιά μου;

2008-12-08T05:00:00.000-08:00

Εσείς που βγαίνετε και τα καίτε όλα, εσείς ρε μαλάκες, είστε το ίδιο ακραίοι με τους τρισηλίθιους που τσαμπουκαλέυονται και πάνε να παίξουν το σερίφη.
Στο ένα άκρο οι παπάρες που νομίζουν πως είναι παντοδύναμοι(ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ) και στο άλλο οι παπάρες που νομίζουν πως είναι επαναστάτες (ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΟΥΤΕ ΕΣΕΙΣ)

Και τσακ στη μέση ο απλός άνθρωπος που δεν έχει κουκούλα, δεν κουβαλάει καδρόνι, δεν έχει στουπί στην τσάντα του, δε πάει για πλιάτσικο στις σπασμένες βιτρίνες, τσαντίζεται, στενοχωριέται, λυσσάει να κάνει κάτι αλλά είναι σίγουρος οτι θα φάει ξύλο είτε από τους μεν, είτε από τους δε (και έχει και τη γιαγιά να απειλεί ότι αν ξανακατέβει στο κέντρο θα υπάρξει εγκεφαλικό επεισόδιο).

Αηδία

2008-12-07T09:26:00.001-08:00

Αηδία μου 'ρχεται.

Την προηγουμενη πεμτη

2008-12-02T00:43:00.000-08:00

Δαναη Παναγιωτοπουλου εισαι μια γλυκα
κι εσυ και η μπαντα σου με τους πληκτραδες και τον κοντραμπασο
την κωλοχαρηκα την προηγουμενη Πεμπτη

Edit
Την προηγουμενη Πεμπτη λοιπον, επειδη εκλεινα εφταωρο (οχταωρο απο την ωρα της πρωινης εγερσεως) μαθηματων και ηθελα να παω και στην Δ.Π. το βραδυ, θεωρησα σκοπιμο να παω να αραξω μεταξυ Συγγρου και Καλλιροης, να εχω και παρεα (αλλο που κατεληξα να τον ψιλοπαρω αντερ δε παπλωμα). Οπως ομως σηκωθηκα αγ(γ)ουροξυπνημενη την ωρα που η παρεα και συνεπως κι εγω θα φευγαμε να παμε ο καθεις στο δρομο του, πατησα (με τις καλτσες) τα νερα στο μπανιο και ε, δεν ελεγε, οποτε εβαλα τα παπουτσα κομμαντο (χωρις τις καλτσες- τις οποιες εχωσα στην τσαντα).
Παμε λοιπον και παιρνουμε λεωφορειο, το οποιο μου προτειναν (α ρε Φοιβο) να παρω για μακρυτερη αποσταση, αλλα εγω προτιμησα να κατεβω και να παρω μετρο (προτιμω).
Κατεβαινω λοιπον, και χαλαρη κι ανεμελη, εχοντας το γαμοσεισητηριο στην τσεπη μπαινω μεσα (το εισητηριο αχτυπητο). Το θυμαμαι αξαφνα μεταξυ Συγγρου- Φιξ και Ακροπολεως οτι εχω μεν εισητηριο, αλλά δεν το εχω χτυπησει και λεω, ας κατεβω να το χτυπησω μην γινει καμια βλακεια και δε λεει τωρα (τι το 'θελα).
Κατεβαινω λοιπον στην Ακροπολη, με σκοπο να φτασω μεχρι τα μηχανακια, να χτυπησω, να κανω μεταβολη και να ξαναπαρω τον επομενο (δια)συρμο.
Πριν τα μηχανακια τσουπ! βλεπω μια σειρα κουστουμαρισμενους, να τσεκαρουν εισητηρια. Και αυτων που πηγαιναν κ αυτων που ερχονταν (πως το πετυχα η ατιμη) και ο πιο κοντινος μου, προσπαθωντας να φανει καλος; δεν ξερω, αλλα ξεκινουσε με "Ωωω..!" για να ολοκληρωσει "Ωωω..! Ενας επιβατης! Να δω το εισητηριο σας;"
Εγω το επαιξα φουριοζα, και εμεινε στο "Ωωω..!" ο ανθρωπος. Φουριοζα λοιπον, βγαίνω, κάνω ένα γυρο χαζεύοντας απο μακρυα την Ακροπολη (για ξεκαρφωμα ντε), και μετα ξαναμπαινω. Θυμαμαι να χτυπησω το εισητηριο, αλλα καθως κατεβαινω τα σκαλακια εως τις αποβαθρες βλεπω δυο κυριους με κουστουμι, ο ενας εκ των δυο κουβαλουσε ενα μεταλλικο χαρτοφυλακα (μπαχαχα) και οι αξιοτιμιοι κυριοι ελεγκται τους εβαλαν να τον ανοιξουν το χολυγουντιανο χαρτοφυλακα για ελεγχο.
Εμενα εαν με εβαζαν να ανοιξω τσαντα θα εβλεπαν πανω-πανω βρωμερες βρεγμενες καλτσες.

Είναι ωραία να είσαι γυναίκα

2008-11-28T01:35:00.000-08:00

...γιατί έχεις σε άμεση πρόσβαση το τσιμπιδάκι των φρυδιώνε, με το οποίο καθαρίζεις απ' άκρη σ' άκρη τα συμπαγή κομμάτια μάκας που έχει πιάσει το ποντίκι σου.
Και ναι, έχω ποντίκι vintage με μπίλια και ροδέλα, δε γουστάρω ρε ασύρματο, τραβάτε κάνα ζόρι; Όχι; Οκέη τότε.

Γωνιακό

2008-11-26T01:52:00.000-08:00

Γωνιακό μαγαζάκι με τους καφέδες και τα σορόπια και τον τύπο και τη συμπαθέστατη Ρωσίδα, σ' αγαπώ.
Δίπλα στα ΜΠΙΣΚΟΤΑ (μπισκότα) και πάνω απο τα ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ (τυρί, γαλοπούλα, ντομάτα, μαρούλι, μαγιονέζα) και τις ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΠΙΤΕΣ (τυρί, ζαμπόν, ντομάτα, μαρούλι, μαγιονέζα) βρίσκονται....
τα ΜΕMPHIS (μάφινς. muffins.) Memphis.

Και δε ξέρω ρε γαμώτο, να το αφήσω εκεί να το βλέπω που είναι τόσο παιδικά αξιολάτρευτο που βγάλανε τα μάφινς Μέμφις, ή να τους το πω να το διορθώσουν;;

Γάμα- η μόνη λύσις

2008-11-21T07:28:00.000-08:00

Άμα ξανακούσω στο Β' Πρόγραμμα "πόσο σε ταξιδεύει", "πόσο σε πάει μακρυά", "πόσο ταξιδευτικό είναι" και "πόσο σε πάει σε μακρυνά ταξίδια" αυτό το "ταξιδευτικό" κομμάτι θα.. θα.. θα σπάσω το ραδιόφωνο ήθελα να γράψω, αλλά σιγά μη σπάσω το ραδιοφωνάκι μου επειδή όλοι οι παραγωγοί στο Β' παίρνουν την ίδια πρέζα κι έχουν τις ίδιες τάσεις φυγής (για τις οποίες, στοίχημα, επισκέπτονται τον ίδιο ψυχαναλυτή)
Μάλλον θα αλλάξω σταθμό, θα βάλω στο Γ' πρόγραμμα.

Αγάπες

2008-11-20T15:48:00.000-08:00

Αγαπητή Μαριάνθη, δε χρειάζεσαι μικρόφωνο. Το ξέρω οτι αισθάνεσαι γαμάτα, σαν να είσαι στον Πρωινό Καφέ με την ψείρα στο πέτο και το μηχανάκι στην κωλότσεπη, αλλά όχι. Δεν το χρειάζεσαι. Δεν ξέρω ποιός σου το έδωσε, αλλά πρέπει κάποιος να σ'το πάρει πίσω. Η ρήξη τυμπάνου καραδοκεί.

Αγαπητοί συντάκτες του ~~ελεεινού κακοφτιαγμένου άθλιου προχειροειδεστάτου~~ περιοδικού της ΔΑΠ (ναι, λέω κι εσένα Βαγγέλα)... ρε παιδιά. Ήμαρτον ρε παλικάρια. Ερωτηματικό; Ελληνικό; Διότι δε γράφετε στο μσν στα φιλαράκια σας για να γράφετε γκρίκλις; Διότι παίρνετε συνέντευξη απο τον πρύτανη; Τέτοια;;;;Θενκς.

Αγαπητοί φοιτηταί, που αράζετε στο παγκάκια ολημερίς και παραγγέλνετε φραπόγαλο, Venti Frapuccino, γαλλικό μέτριο με γάλα ή ότι άλλο γκαιφέ τραβά η ψυχούλα σας, δε μαζεύετε και τίποτα μετά; Βομβαρδισμένο τοπίο έξω. Και ναι, καταλαβαίνω ότι με τον γκαιφέ πάει να στρίψετε κανατσιγαράκιναπούμεγιατίχαρμανιάσαμε αλλά κι εκεί, ναι! ισχύει το ίδιο. Κάδος ανά 4 βήματα. Δείξτε λιγότερη γουρουνιά.

Αγαπητέ άθρωπε που στο στενό μου κάθε φορά που περνάω κάθεσαι και πάιζεις κιθάρα και ακούγεται από το παράθυρο- σε πάω ρε. Μου φτιάνεις το κέφι.

Αγαπητέ τύπε, ιδιοκτήτη του γωνιακού μαγαζιού με τους γκαιφέδες, με τη συμπαθέσταστη χαρωπή Ρωσσίδα υπάλληλο, μου φτιάχνετε αμφότεροι τα πρωινά που έχω ψιλά και ώρα για καφέ. Εκτός απο 'κεινη τη μέρα που σου 'πα να μου τον έχεις έτοιμο και δεν τον είχες, και μετά δεν έβαλες και γάλα μέσα. Με χάλασες. Αλλά σ'το συγχώρησα όταν πάνω από τα σάντουιτς εγκατέστησες ραφάκι με κούκιζ και μάφινς, με 1€. Αύριο λέω να δοκιμάσω.
Και το δωρεάν νεράκι λόγω της αυταπάτης ότι ακόμα δουλεύω στο απέναντι βιβλιοπωλείο- αρχικός λόγος στενότερης γνωριμίας με το γωνιακό- κι αυτό καλά μου κάθεται. Λέω όμως αύριο να σας αποκαλύψω ότι δε δουλεύω πια εκεί, τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα που θα με ξαναπάρουν. Μη με φαν οι τύψεις.

Αγαπητοί πρώην και μέλλοντες προιστάμενοί μου στο βιβλιοπωλείο, ελπίζω να του βρήκατε του αθρώπου τα βιβλία που παρήγγειλε με το Κάμα Σούτρα και το ενεργειακό σεξ. Κάθε μέρα σας πότιζε γαλλικούς, φραπέδες και φρεντουτσίνους, και με δωρεάν νεράκι. Είναι και κουλ τύπος, ελπίζω να του τα βρήκατε να δει χαρά τύπος (ναι, απο' το γωνιακό λέω.)

Αγαπητή πρώην συνάδελφε, που ήσουν και λίγο προιστάμενή μου γιατί έκανες κουμάντο εκεί, τα 'ξερες ούλα, ελπίζω να περνάς τέ-ε-ελεια, και να περνάς ακόμα πιο ωραία και δημιουργικά απο του χρόνου, ξερς εσύ *κλείσιμο ματιού* Και να θυμάσαι, η οικολογία και η παιδεία. Ω ναι.

Τηλεφωνική Φάρσα στην υποψήφια αντιπρόεδρο των Η.Π.Α, Sarah Palin

2008-11-04T14:13:00.001-08:00

Στοίχημα ότι η κοπελίτσα, η Μπέτσυ ή όπως τη λένε, τα άκουσε χοντρά. Ή απολύθηκε. Ή βρέθηκε μυστηριωδώς νεκρή, πνιγμένη στα μπισκότα.

The piano in my head

2008-10-28T19:06:00.000-07:00

2008-10-07T10:42:00.000-07:00

έχω μια λέξη
για να πω
μα είναι το
στόμα μου κλειστό
και την κρατάω
μέσα μου
να μεγαλώνει
γύρω μου απλώνει
το φιλοθεάμον μου

κενό

σ' ένα μονό
λογο μισό
ένα μεγάλο
βόδι
μου πατάει
τη γλώσσα
ψυχή μου
ΚΛΩΣΣΑ

Paulo Koehlio

2008-09-22T05:55:00.000-07:00

Μπαίνει στο βιβλιοπωλείο.
Έχει πολύ κόσμο πάνω, πολλή βαβούρα.

ΕΚΕΙΝΗ: Γειά σας, θα ήθελα έ-
Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ: Μισό λεπτάκι, πείτε στο παιδί εδώ...
ΤΟ ΠΑΙΔΙ: Πείτε μου.
ΕΚΕΙΝΗ: Γειά σας, θα ήθελα ένα βιβλίο...
ΤΟ ΠΑΙΔΙ: Για βιβλία θα πάτε κάτω, στον κάτω όροφο!

Κατεβαίνει, κοιτώντας τα σκαλία ένα- ένα, ώρες είναι τώρα να φάει καμμιά τούμπα.
Βλέπει αυτήν, με τον δολοφονικά αιχμηρό χαρτοκόπτη της να επιτελεί το καθήκον της- βγάζουμε το παλιό ταμπελάκι, και βάζουμε το καινούριο με την νέα τιμή του βιβλίου.

ΑΥΤΗ: Γειά σααας!
ΕΚΕΙΝΗ: Γειά σας, θα ήθελα ένα βιβλίο...
ΑΥΤΗ: Ναι, μισό λεπτό... Νίκο, έρχεσαι λίγο;
ΝΙΚΟΣ: Ναι, πείτε μου.
ΕΚΕΙΝΗ: Γειασας.Θαήθελαέναβιβλιό αισιόδοξο!
ΝΙΚΟΣ: Ναι, περάστε απο 'δω κυρία μου.

Υπερωρίες

2008-09-16T06:52:00.000-07:00

Το δράμα της υπερωρίας. Βγάζεις τόσα λεφτά, αλλά δεν έχεις χρονο να πας για ψώνια.

έχω απορίες

2008-08-30T07:26:00.000-07:00

Γιατί διάολο η ιστοσελίδα του Παντείου έχει κατέβει;
Πότε επιτέλους θα φορολογηθεί το κεφάλαιο;
Θα γαβγίσουν οι σκύλοι μου αν δούνε φάντασμα;
Και αλήθεια, πότε κοιμούνται οι σκύλοι μου;
Θα γίνουν επιτέλους τα "Χριστιανικά Θρησκευτικά" μια σοβαρή, πολυδιάστατη "Θρησκευτική διαπαιδαγώγηση";
Γιατί βάλθηκαν όλοι οι παροχείς να αλλάξουν το layout τους;
Θα μου πετύχει η τούρτα παγωτό άμα τη δοκιμάσω;
Γιατί το Περού είναι τόσο μακρυά;
Που είσαι, Θανάση;
Πώς μπορώ να εκματαλλευτώ τη δυναμική ενέργεια του φταρνίσματος;
Πρέπει κι εγώ να αρχίσω να χρησιμοποιώ tags?
To Live Journal φτιάχτηκε όταν πέθανε το Dead Journal?
Πότε αρχίζουν οι εγγραφές;
Γιατί τα αντικαπνιστικά μέτρα και τα εφάπαξ έρχονται μετά απο 5 χρόνια, ενώ οι νέοι φόροι μετά απο 5 μήνες;
Πότε επιτέλους θα κάνει ξαστεριά;
Γιατί μερικοί αθρώποι νομίζουν οτι έχουν μόνο δικαιώματα;
Ποιός απο 'σας μπορεί να μου δώσει 11.000 € να πάνε για καλό (δίκυκλο) σκοπό;
Είναι καλύτερο να πάρεις αγχολυτικά ή να μετακομίσεις στην εξοχή;
Γιατί η (νεόκτιστη, απάισια) πολυκατοικία δίπλα μου έχει τον ίδιο ήχο με το δικό μου στα κουδούνια της κι όταν το ακούω μπερδεύομαι;
Αλλάζουν ποτέ οι άνθρωποι;
Θα σταματήσουν 2-3 που ξέρω να με αγχώνουν;
Δανάη, θα βγούμε το βράδυ;
Τι θα γίνει, θα ψαρέψουμε κανα ροφό για το τηγάνι;
Είναι κανένας άλλος εκεί έξω που τον ενέπνεε περισσότερο η Μαριέττα παρά ο Ευριπίδης;
Να πιάσω δουλειά με ένσημα μπας και προλάβω τη σύνταξη, ή με μαύρα για να βγάλω παραπάνω λεφτάκια & να μη φακελωθώ με ΑΦΜ;
Θα προλάβουν οι γονείς μου να πάρουν το υπέρογκο ποσόν της σύνταξης του ΤΣΑΙ που τους περιμένει όμως μετά από 138 χρόνια εργασίας;
Μπορείτε να παίξετε αυτό το παιχνίδι και να περάσετε το ρεκόρ μου;
Είναι τυχαίο που συναντώ πάντα το Γιάννη;
Γιατί οι κομμώτριες δεν παίρνουν ψηλά σκαμπώ για να γλυτώσουν την ορθοστασία;
Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δε βάζουν τις πελάτισσες τους να κάθονται σε μαξιλάρες κατάχαμα & αυτές σε καρεκλίτσες;
Γιατί με ρωτάς τί ράτσα είναι το σκυλί μου, θες να πάρεις ίδιο;
Γιατί με ρωτάς τί μάρκα είναι το σκυλί μου, θες να βγάλεις δίπλωμα;
Τα κορμιά και τα μαχαίρια πάντοτε αλλάζουν αναγκαστικά χέρια;
Κι άμα δεν τους βολεύει το αριστερό;
Δεν ακούς που ρονρονίζω σαν ερωτευμένος γάτος;
Να σε κάψω Γιάννη;
Να σ' αλέιψω μέλι;
Τί είναι αυτό το μεγάλο μαύρο πράγμα που πλησιάζει απειλ...........

Δγιάφορα.

2008-07-13T16:53:00.000-07:00

Το νέο μου απόκτημα....

δκό μου, δκό μου, όοολο δκό μου!
(σ' ευχαριστώωωωω)
μεταξύ και άλλων, αλλά σε αυτό γίνεται
ειδική μνεία διότι είναι το πιο γαμάτο.

Επίσης έφτιαξα αυτό

το οποίο είναι λέμον πάι αλλά αμερικάνικα, επειδή μου έφεραν 4 κουτιά απο
το μίγμα για την κρέμα από τον Καναδά και δεν είχα τί να τα κάνω.
Και η μαρέγκα από πάνω
με ανησύχησε ιδιαίτερα
καθώς στην πρώτη μου απόπειρα τα αβγά όσο κι αν χτυπιόντουσαν
δεν έλεγαν τα σκασμένα να αφρίσουν....
και βγήκε σαν ομελετα πάνω σε τάρτα λεμόνι.
Στην προκειμένη όλα έγιναν όπως έπρεπε.
Και οι φιλοξενούμενοι ξετρελάθηκαν, χεχε.

Οι οποίοι φιλοξενούμενοι επιμένουν να
με φωτογραφίζουν σε χρόνο ανύποπτο
ενώ αυτοί που με γνωρίζουν ξέρουν
πως δε μ' αρέσουν οι φάκιν φωτογραφίες
ούτε ανύποπτα ούτε καν υποπτευμένα

Επίσης οι φιλοξενούμενοι
πρέπει να πάνε στην Ακρόπολη
και στο Σύνταγμα να δουν την Βουλη των Ελλήνων
-που την προτιμούσα όταν την αλωνίζαμε ως Βουλή των Εφήβων
αλλά ο κ.Γιωργάν τη λέει Βουλή των Μασώνων
και δεν μπορεί κανείς να του πει πως έχει και πολύ άδικο-
και την αλλαγή της φρουράς

και τα απομεινάρια της Πάρνηθας
~~και το νταμάρι της Πετρουπόλεως με το Terra Petra~~
άκυρο, αυτό το είδαν σήμερα
και τους μένουν κι άλλα! κι άλλα!
όμως εγώ έχω πρωινό ξύπνημα για να δώσω κάτι χαρτιά
σε κάτι δημόσιες υπηρεσίες
και καθόλου δε μάρέσουν τα παρε-δώσε με
στερεοτυπικές δημοσιουπαλληλικές φιγούρες
και βλέπουμε τί γίνεται
αφτά.

2008-07-09T03:32:00.000-07:00

Δεν είναι περίεργο πόση ελευθερία σου προσφέρεται τον καιρό που ούτε που σου έχει απο το μυαλό οτι πιθανώς θέλεις να τη χρησιμοποιήσεις;

Και πώς, ακριβώς τη στιγμή που δειλά- δειλά ξεκινάς να βάζεις σε χρήση την προσφερόμενη ελευθερία, οι ιθύνοντες σε παίρνουν χαμπάρι και σ'την κόβουν;

Κι όταν τελικά συνειδητοποιείς ότι είναι όντως δικαιωμά σου, και την απαιτείς, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια κατάσταση που σε βάζει να αμφισβητείς ό,τι απόφαση έχεις πάρει και πρόκειται να πάρεις, καθώς και το αν τελικά οι απαίτησή σου είναι λογική;

Και δεν είναι περίεργο το ότι εγώ μπορεί να μιλάω και να γκρινιάζω για τα εν οίκω μου, αλλά όλα τα παραπάνω μπορούν να ερμηνευτούν με τόσους άλλους τρόπους, ούτως ώστε αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε όλη τη ζωή του, σε κάθε κατάσταση,
στα οικογενειακά, στα γκομενικά, στα φιλικά, στα πολιτικά, στα κοινωνικά, παλεύεις για κάτι που μόλις δουν ότι το θέλεις σου το παίρνουν μέσ' απ' τα χέρια...;

Αλλά δεν ξέρουν ότι άπαξ και φας το μήλο από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, δερ ιζ νόου τερνινγκ μπάκ! (δεν υπάρχει γυρισμός ντε!)

Χνιε

χνιε
χνιε
χνιε
χνιε
χνιε

Evolution of Dance

2008-06-26T19:11:00.001-07:00

τέ-λειο, μπαχαχα

και! και! μόλις διάβασα οτι ο Jimmy Hendrix είχε βιντεοσκοπημένο σεκς. Με τον ίδιο και δυο γυναίκες. Ρε το Jimmy. Πω.

Και μόλις γέμισα ενυδατικό λιπ μπαλμ από τα Fresh Line τα πλήκτρα Ρ, Τ και Υ στο πληκτρολόγιό μου. Νιαχ.

Για να δουμε

2008-06-19T16:23:00.000-07:00

Την Παρασκευή (και 13 εννοείται) του Ιουνίου, κατά τις 11.30 το βράδυ συνέβη ένα ατύχημα στη συμβολή των οδών Γ' Σεπτεμβρίου και Κοδριγκτώνος.
Πα να πει, ένα ταξί (Toyota Corolla πρέπει να ΄ταν) και μια μηχανή (BMW F650 GS Dakar ήτανε αυτή, σίγουρα πράματα) εσυγκρούσθησαν κι εγίνηκαν μαλλιά κουβάρια.

Εντάξει, το ξέρω οτι δεν είχε τελειώσει ακόμα ο αγώνας και μόνο αν ήταν να ανανεωθούν οι προμήθειες σε μπύρες και φαστ φουντ θα έβγαινε κάποιος στο δρόμο τέτοια ώρα, αλλά! Θέλω να καλέσω οποιονδήποτε έτυχε να βρίσκεται εκεί, και είδε επακριβώς τί έγινε, και μπορεί εμπεριστατωμένα να στηρίξει τη μαρτυρία του, ε, ν' αφήσει ένα σχόλιο να επικοινωνήσουμε.
Πιο συγκεκριμένα, οι πληροφορίες που ψάχνουμε είναι ποιός πέρασε με πράσινο, ποιός πέρασε με κόκκινο, ποιός πέρασε με πορτοκαλί και ούτω καθεξής, διότι δε γίνεται σε καμμιά περίπτωση να έχουν περάσει και οι δύο οδηγοί με πράσινο όπως θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει από το γεγονός οτι δεν αναλαμβάνεται η ευθύνη από κανέναν από τους δυο (για τον ένα δικαιολογημένα, για τον άλλον πάλι όχι όπως είναι φυσικό). Άρα, όποιος έτυχε να το δει το θέμα, και (βρε λες;;) έτυχε να διαβάσει και αυτό το ποστ, θα του εξασφάλιζόταν πολύ πολύ καλό κάρμα με το να βοηθούσε λίγο την κατάσταση.

Επίσης, θέλω να πω: εάν τυγχάνει ο εν λόγω οδηγός ταξι/ ταξιτζής/ ταρίφας/ προσπαθώ να φερθώ ευγενικά/το βλέπετε άλλωστε/ να είναι φίλος σας, συνάδελφός σας, μπαμπάς σας, εξάδελφός σας, γείτονάς σας, γαμβρός σας, μπαντζανάκης σας, συμπαίκτης σας στο γκολφ, παράκαλω όπως του μεταφέρετε άμεσα ότι η στάση του είναι απαράδεκτη, ότι η εμπλοκή σε δίκη δεν συμφέρει καμμιά από τις δύο πλευρές και σημαίνει και 1000 ευρώ πεταμένα λεφτά σε παράβολα, ότι καλό θα ήταν από ανθρώπινο ενδγιαφέρον και μόνο να πάρει ένα τηλέφωνο το παλικάρι του οποίου και έσπασε τα παίδια να δει αν ζει, μιας και ο ίδιος μέσα στον κουβά του δεν έπαθε ούτε γρατσουνιά, ότι το πορτοκαλί χρώμα του φαναριού σημαίνει "υπέυθυνε οδηγέ, ετοιμάσου να κόψεις ταχύτητα γιατί σε λίγο θα γίνω κόκκινο" και ουχί "πάτα ρε μαλάκα μια γκαζιά να προλάβεις, μη σε πιάσει το φανάρι και περιμένεις άδικα", και ότι εν πάσει περιπτώσει, θα την πληρώσει άμα έχει κάνει μαλακία, το μόνο που θα επιτύχει είναι να κερδίσει χρόνο- 8 μήνες που θα πάρει η διεθέτηση του θέματος- και ότι θα ήταν κοσμικό αστείο να αποδωθεί δικαιοσύνη υπέρ αυτού.

Ας καλέσω επίσης και όποιους μπλόγκερς θελήσουν να αναφέρουν κάτι στα δικά τους μπλογκς που πιθανώς έχουν μεγαλύτερη κίνηση, γιατί το δικό μου το διαβάζουνε μόνο πέντε φίλοι μου μιλημένοι. Ευχαριστώ!

Τζάστ έι κουέστχιον.

2008-06-04T12:52:00.000-07:00

Ίφ όλ δε κούλ σάιτς, λάικ Γιουτχιούμπ εντ Φέις Μπουκ, εντ πρόγραμς ίβεν, λάικ Εμ Ες Εν μέσεντζερ, αλάου ας του γιούζ άουρ όουν λάνγκουατζ, δεν γουάι δε φακ ντου γουι κιπ τάιπινγκ ιν γκρίκλις, γουιτς ιζ ίκουαλυ αζ τάιρινγκ το δε άι αζ δε γουέι άι εμ τάιπινγκ ράιτ νάου....;

Ιτ γουόντ κόβερ άπ γιουρ ρονγκ σπέλινγκ εντ γκράμαρ, γιου ίντιοτς.

.

2008-06-01T16:14:00.000-07:00

Βρήκα μια είδηση που μπορεί να θεωρηθεί εκ πρώτης όψεως ξεκαρδιστική (αν το καλοσκεφτεί κανείς βέβαια είναι λυπηρό και εξοργιστικό, αλλά αυτό το μέρος ας το παραλείψουμε)

Η είδηση ήταν η εξής:
Στην Ιαπωνία βρέθηκε μια γυναίκα, που ήταν προηγουμένως άστεγη, να μένει μέσα στην ντουλάπα κάποιου Ιάπωνα για περίπου ένα χρόνο, χωρίς ο τύπος να έχει πάρει χαμπάρι για το περισσότερο από αυτό το διάστημα. Μέχρι που παρατήρησε ο άνθρωπος ότι έλειπε φαί απ' την κουζίνα, σου λέει, τί έγινε, καμμιά γκόμενα δεν φέρνω στο σπίτι, να πω είχε η κοπέλα όρεξη και έφαγε, εγώ να τα τρώω στον ύπνο μου δεν παίζει, κοιμάμαι με τα τσαρούχια, κατοικίδιο δεν έχω, τι να το κάνω, είναι τόσο κακότροπα αυτά τα Acita Inu, κάτι τρέχει λοιπόν εδώ...
Έβαλε έτσι ένα σύστημα παρακολούθησης, πολύ γκατζετάδικο, απ' αυτά που πρώτα τα έχουν οι απλοί Ασιάτες άνθρωποι και μετά τα παίρνει ο αμερικανικός στρατός- για να κάνει σοφή και λελογισμένη χρήση τους- παρακολουθεί το σπίτι του από το κινητό του τηλέφωνο, και φωνάζει τον αντίστοιχο σχιστομάτη αστυνόμο Μπέκα να εξακριβώσει τις παράξενες κινήσεις και ιδού!

Θέλοντας να ανεβάσω την είδηση εδώ σε όμορφα και ταπεινά ελληνικούλια, δοκίμασα αυτόματες μεταφράσεις και τα τοιαύτα. Το γέλιο που έριξα.... Παραθέτω:

Άστεγοι γυναίκα που έζησε στην ντουλάπα του ο άνθρωπος για το έτος
(Homeless woman lived in man's closet for a year)
Ε, για το άλλο έτος θα πάει νότια.

Ιαπωνικά γυναίκα που αλιεύεται στον άνθρωπο που ζει την ντουλάπα
(Japanese woman caught living in man's closet)
Ο ντουλαπάνθρωπος.

Man λύνει αίνιγμα του ντουλάπα Sushi Fan
(Man Solves Riddle Of Closet Sushi Fan)
Το ντουλάπα-sushi είναι τέλειο χρυσή μου, έχω γίνει fan!

Ιαπωνικά γυναίκα ζητεί ο ξένος την ντουλάπα Αρχική
(Japanese Woman Calls a Stranger's Closet Home)
Πότε ξέρεις ότι είσαι πωρωμένος; Όταν αποκαλείς το σπίτι σου home page!

Ιαπωνία γυναίκα που αλιεύονται ζουν στην ντουλάπα
(Japan woman caught living in closet)
Περνούν ωραία; Να μετακομίσω κι εγώ;

Γυναικα που έζησε κρυφά στην Ιαπωνία επίπεδη
(Woman hidden in Japan flat)
Ζωή δύο διαστάσεων...

Ιαπωνικά γυναίκα που έζησε στη νεκρή ντουλάπα!
(Japanese woman lived in man�s closet!)
Είναι καιρός που μας άφησε...;

Γυναίκα βρέθηκε νεκρή ζουν στην ντουλάπα
(Woman Found Living in Man’s Closet)
Μα βέβαια, είναι τόσο εύκολο να μπερδευτεί το living με το dead.

Άστεγοι ιαπωνική γυναίκα έξωση από ντουλάπα
(Homeless Japanese woman evicted from closet)
Ειρωνία, οι έννοιες "άστεγοι" και "έξωση" δίπλα- δίπλα

Μια hubbard στο ντουλάπι
(A hubbard in the cupboard)
Ασχολίαστο...

Η Φωτεινή Πλευρά Της Ζωής - Μακρινά Ξαδέρφια

2008-05-30T07:40:00.001-07:00

αχ αχ νομίζω πως ερωτεύτητηκα. Το μακρυνό ξαδέρφι που κάνει τον frontman. 'Η τον Θοδωρή Αθερίδη. 'Η τον Αντώνη Καφετζόπουλο.

Μπα. Μάλλον θα παραμείνω στον Μεγάλο μου, σφυρίζει πιο καλά απ' όλους τους!

Εις το Πειραματικόν Λύκειον- Μάνα είναι μόνο μία

2008-05-24T03:03:00.000-07:00

Παιδίσκη αμέριμνη καθήμενη εις εν παγκάκι σκιερόν, κατόπιν εξαντλητικής πρωινής πρωινής συγγραφικής δραστηριότητος, ηρεμεί το πνεύμα της ακούγοντας μέσω ραδιοφώνου τινός τον Φλας στους 96 μεγάκυκλους.
Μήτηρ παιδίου τινός εναγωνίως προσεγγίζει το παγκάκι το εν λόγω, και με το σασπένς διαγεγραμμένο στους οφθαλμούς της...:

- Παιδί μου, τι κατεύθυνση είσαι εσύ;
(Απομακρύνοντας τα ακουστικά) - Ορίστε...;
- Τί κατεύθυνση είσαι εσύ κορίτσι μου;
- Θεωρητική.
- Και πώς σου φάνηκαν τα θέματα;
- Μας έβαλαν το πιο χαζό ποίημα, ήταν εύκολα.
- Ήταν δηλαδή εκεί βατά τα θέματα;
- Ήταν εύκολα.
- . . . (κενό βλέμμα)

15 λεπτά δημοσιότητας

2008-05-22T12:42:00.000-07:00

Αυτόν τον κύριο Βγενόπουλο τον ακούω πολύ στις ειδήσεις τώρα τελευταία
Δεν ήξερα ποιός είναι

Μάλλον του έχει κλέψει τη δόξα ο κρητικός εξάδελφός του
λόγω της πολύχρονης συνεργασίας με το συνεταίρο του

τώρα εξηγούνται όλα
εκτός από τα ορθογραφικά (μπαίνω, βγαίνω) που εξηγούνται από την ποιητική αδεία

Aργκχχχχχ

2008-05-20T10:56:00.001-07:00

απίστευτο
σήμερα έχω ακούσει στο ραδιόφωνο 8476281475 φορές "καλη επιτυχία" με 8476281475 διαφορετικους τρόπους και φρασεολογία
οποία δημιουργηκότις

...και μετά άκουσα τις ενστάσεις.
για τις επεξηγήσεις. και απλά θέλω να πω:

1) 'Αμα ξέρεις να γράφεις έκθεση, δε σε πειράζει και δε σε αφορά πολύ το θέμα
2) άμα δεν ξερεις να γραφεις έκθεση, ή δεν ξέρεις καλά ελληνικά
- δε φταις μόνο εσύ
-δε θα σε σώσει το να σου πούνε τί πα να πει ψεγάδι
3) Ο Σεφέρης καλός, χρυσός, αλλά χρησιμοποιεί τις λέξεις του πιο μεταφορικά απο τη μεταφορά. Εγώ δεν ήξερα πού κόλλαγε η ροπή, μέχρι που μου εξήγησαν οτι ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ σημαίνει άποψη
4)Λέξεις όπως ανδράποδο και παρωχυμένος είναι απ' αυτές που άμα σε ρωτήσουν αν τις ξέρεις θα πεις απλά "ναι" και όχι "ναι, σημαινει...."
τις διαβάζεις, τις καταλαβαίνεις, ε, δεν μπορείς να βρεις και οχτώ συνώνυμα

Εάν ένας από αυτούς που ξεφώνιζαν τις ευχές τους για καλές επιτυχίες τις εννοούσε, εάν ένας είχε ένα γιό που δε ξέρει τι πα να πει αρωγή και ευδοκίμηση, εάν ένας ήξερε τελοσπάντων οτι στην έκθεση μια λέξη πάνω, μια λέξη κάτω, πόσα μόρια να χάσεις;;;; δε θα σταζανε φαρμάκι γιατί...; γιατί το κάποιος αποφάσισε να "βοηθήσει" το δύσμοιρο τεχνολογικό ή αλλοδαπό που θέλει να σπουδάσει

Κατά τα άλλα: Αχ Αχ στοχαστικό δοκίμιο, το φχαριστήθηκα!!!

Αθάνατο Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα

2008-05-19T04:40:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί, ακολουθώντας τις συμβουλές των ειδικών, είπα να μην πέσω με τα μούτρα στο βάδιασμα τελεφταία στιγμή πριν την Ώρα της Κρίσεως, και έιπα εν τέλει να φτιάσω ένα θρεπτικό πρωινό και να δω τηλεόραση. Με όλη μου την ειλικρίνια, είχα πολύ καλή διάθεση. Αυτό δεν κράτησε πολύ...

1.Η Μενεγάκη δεν έχει ιδέα. Ιδέα όμως. Όσοι με ξέρουν σίγουρα γνωρίζουν οτι δεν είμαι κανα λαγωνικό σ' ότι αφορά τον προσανατολισμό μου, αλλά βλέποντας την κ. Μενεγάκη να διηγείται γλαφυρά την περιπέτειά της για να φτάσει στα Village του Ρέντη, ήθελα να γελάσω τρανταχτά. "Καλέ, έχουν κλείσει την πλατεία Μοναστηρακίου! Καλέ, σοβαρα, το ξέρατε σεις αυτό; Και μου είπανε να πάω στου Ψυρρή, καλέ πόυ είναι του Ψυρρη;;". Τοκ αμπάουτ Λαικισμός. Η κυρία Πρωινός Καφές κοντά στην ελληνική πραγματικότητα (αλήθεια, γιατί ο καφές μένει απλά καφές, και δεν αναγάγεται σε κάτι πιο ελληναράδικο, φραπόγαλο φερειπείν...;) (και αλήθεια, τι 'ν' αυτό το πράμα με το ρουζ απ' την κορφή ως τα νύχια; ΤΟ ΡΟΥΖ ΔΕ ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΦΘΟΝΙΑ!)

2. Ο μεσιέ Υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης, ενας απεχθής μπουμπούκος, εκανε δηλώσεις. Ιδού:

"Η πανευρωπαϊκή τάση την οποία και εμείς θα σεβαστούμε, είναι η διευκόλυνση της πρόσβασης στο πανεπιστήμιο και στο ΤΕΙ, αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα γίνει αυτή η διευκόλυνση θα πρέπει να είναι προϊόν μιας εξαντλητικής συζήτησης στην οποία θα συμμετέχουν όλοι οι παράγοντες της εκπαιδευτικής κοινότητας."

Ξεσκιούζ μι;;
Εξαντλητική συζήτηση;
Ε ξ α ν τ λ η τ ι κ ή Σ υ ζ ή τ η σ η ; ;

Οι εξαντλήσεις που γίνονται στη Βουλή δεν είναι σε καμμιά περίπτωση εξαντλητικές. Και μονο το λεκτικό σχήμα εξαντλητική συζήτηση είναι οξύμωρο. Και χρησιμοποιούμενο σε αυτή τη δήλωση, απλά μωρό.

Να σας πώ εγώ τι είναι εξαντλητικό.

Οι 15 (δεκαπέντε) τουλάχιστον ώρες ανα εβδομάδα εξωσχολικής παιδείας και παραπαιδείας. Φροντιστήριο κ' ιδιαίτερα κοινώς. Α, οι σχολικές ώρες και πρωινό ξύπνημα αφτονόητα.
Τα ξενύχτια πάνω από αχνιστούς καφέδες, για να διαβάσει κανείς και για το σχολείο που είναι πισω στην ύλη, και για το ιδιαίτερο που είναι μπροστά στην ύλη, και για τα μαθηματικά γενικής παιδείας για να μην πάρει απολυτήριο με 12.
Το οικονομικό ξεζούμισμα των οικογενειών μας. Για να τσεπώνει ο Ντάβος και να πληρώνει τους καθηγητές του φροντιστηρίου με ποσά τέτοια, που να μη μπορούν να ξεφύγουν από τη γενιά των 800 ευρώ, εκτός αν τσεπώνουν μαύρα από ανευ αποδείξεως ιδιαίτερα.
Η γενική αλλοτρίωση του ανθρώπου. Του μαθητή που από (πιθανώς) έξυπνος γίνεται μηχανάκι αναπαραγωγής τυπολογίας. Του γονέα, που αυτό του βγαίνει είτε σε υπερβολική γλύκα, είτε σε διάφορα ξεσπάσματα του τύπου "Ο γιός της Μαρίκας πρώτος μπήκε! Άντε να δούμε! Τί; Θα πας στην κοπέλα σου; ΚΑΛΑ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ; Διαβάζεις για πανελλήνιες τώρα εσύ;;".
Το γενικότερο στίγμα. Πραγματικά το πιστεύω οτι οι πανελλήνιες εξετάσεις της τελευταίας τάξης του λυκείου είναι ένα απίστευτο τραύμα στη ζωή και την πορεία του ελληνόπουλου. Εννοείται ότι θα αντιμετωπίσει κανείς πολύ πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή του, αλλά ούτε όταν είναι 18 ετών και έχει την αντίστοιχη (χαμηλή) ωριμότητα του λυκειόπαιδου, ούτε σε φάση τόσο καθοριστική για ένα μεγάλο μέρος της υπόλοιπης ζωής του, το επάγγελμά του.
Η προβολή της κατάστασης από τα μίντια, η παραπληροφόρηση στην προσπάθεια κάλυψης του χάσματος των γενεών, τα προφορικά εγχειρίδια με σύμβουλες για τους γονείς των εξεταζομένων. Αν δεν αλλάξει ο τρόπος εσαγωγής στην ανωτάτη παιδεία, σε λίγα χρόνια οι μόνη συμβουλή θα είναι "Προμηθευτείτε ATARAX για όλη την οικογένεια!"
Α, και να μην ξεχάσω, κάτι που ένα χάραμα με έκανε να γίνω ράκος, να ξυπνήσω το δύστυχο Τίτο και να του μυξοκλαίω με σπασμούς και λυγμούς για 2 ώρες τουλάχιστον: οι συνεντεύξεις από τα "20άρια στα αρχαία", με χαρωπές κοπελίτσες να δίνουν οδηγίες προς ναυτιλομένους της επόμενης χρονιάς ("τα κατάφερα με μελέτη, αυτοσυγκέντρωση, και απέβαλλα το άγχος, αυτά είναι τα κλειδιά"). Σώπα.

Και γι' αυτό φίλοι μου, για αρκετό καιρό ακόμα θα πάνε χαράμι οι 32'', δηλαδή δεν το ξανανοίγω το χαζορημαδοκούτι μέχρι νεωτέρας.

dédié στο θρωγκο

2008-05-14T08:19:00.000-07:00

δεν έχω πολλά να πω, εκτός του κλασικού θελω-να-τελειώσει-αυτή-η-σκατοεποχή-και-να-αράξω-μια-σταλιά
αλλά φευ! τα μαλλιά μου μένουν σπαστά και περνώ τις ώρες μου κάνοντας μανικιούρ και πίνοντας λεμονοχυμό από σφηνάκια, όπως καθαρότατα διαφαίνεται στη φωτό

Μετά θα πάω για τουρνέ στην Ικαρία και τη Μάνη.

Χα...!

2008-04-29T07:56:00.000-07:00

Η απάντηση που ήθελες, Τζοκόντα.

Έαρ

2008-04-24T15:48:00.000-07:00

εντιτ.
για το
http://autographcollectors.blogspot.com

Βεράντα

2008-04-20T08:02:00.000-07:00

Στο παλιό σπίτι είχαμε ένα μπαλκόνι γκρι. Ήταν άθλιο και μουντό, με τα βλαμμένα κάγκελά του και το προστατευτικό στο πράσινο του Παναθηναϊκού, για να μην πέσουμε εγώ κι ο αδερφός μου από τον 5^ο, τα χαζά. Μόνο κάθε άνοιξη, σε μια ρωγμή στην αριστερή γωνία του μπαλκονιού έβγαινε ένα μικρούτσικο φυτάκι, δυο φυλλαράκια δηλαδή, και ένα μωβ λουλουδάκι τοσοδά.

Στο νέο σπίτι, οι γονείς μου χαρήκανε με τη μεγάλη βεράντα, κι ο μπαμπάς μου πιο πολύ. Είπανε να τη στολίσουνε, βάλανε δυο γλάστρες: μαργαρίτες και μπιγκόνιες. Είπανε να την ευωδιάσουν, βάλανε άλλες τρεις γλάστρες: νυχτολούλουδο, γαρδένια, τριανταφυλλιά. Είπανε να την αξιοποιήσουν, βάλανε κι άλλες: βασιλικό, μέντα, λουίζα. Ως εδώ, καλώς. Ε, τέλος είπανε να την κάνουνε ζούγκλα, και βάλανε ό, τι άλλο βρήκαν.

Πλέον στη βεράντα δε μπορώ να απολαύσω:

πρωινό, μεσημεριανό, βραδυνό γεύμα
5 o’ clock tea
καφέ
συζήτηση
ηλιοθεραπεία
γυμνισμό
καθισιό
μάζεμα ήλιου
ανάγνωση
μελέτη

και γενικά κανενός είδους φιλόξενη (εκ μέρους της βεράντας) ενέργεια, καθώς η θέση για τις καρέκλες έχει γεμίσει χλωροφύλλη. Και για του λόγου το αληθές:

Όμως στη βεράντα μπορώ:

να μιλήσω στο τηλέφωνο (εάν κι εφόσον έχει το ασύρματο μπαταρία)
να παίξω μπουγέλο (και πάλι, δεν έχει πολύ χώρο για το απαραίτητο συνοδευτικό κυνηγητό)
να μυρίζω το νυχτολούλουδο τα καλοκαιρινά βράδυα (΄νταξει, αυτό σκίζει)
και… ε… να δείξω τα λουλούδια στους τυχόν επισκέπτες.

Μπορώ και να μαδήσω μαργαρίτες, αλλά δε το κάνω.

Αυτό είναι το τίμημα που πληρώνω για την περιβαλλοντική μας συνείδηση, για να έρχονται μετά κάτι κάφροι πουνατουσπεσειοουρανοσστοκεφαλι, και να καίνε τεραστίας οικολογικής αξίας εκτάσεις, για να μείνουμε εμείς με τη βεράντα- οικοσύστημα της κακιάς ώρας, μπας κι αναπνεύσουμε. Whatever, ζήτω οι πράσινες ~~ταράτσες!~~ βεράντες!

Οι Φίλοι μας τα ΖΩΑ

2008-04-14T17:50:00.000-07:00

Μια σειρά χαρούμενων ανάρτησεων σχετικά με τα ζωάκια.

ΖΩΟ #1: Γατάκι. Τα γατάκι συνήθως είναι χνουδωτά, γλείφουν τις μασχάλες και τ΄απόκρυφά τους μέχρι να μαζέψουν μια τριχόμπαλα στο στόμα τους, και ύστερα αρχίζουν να κάνουν πφφφφφφτ! χπππππφφφτ! εως ότου απαλλάξουν τη στοματική τους κοιλότητα απο την τριχόμπαλα. Σίγουρα όποιος έχει υιοθετήσει κάποιο γατάκι ως κατοικίδιο έχει γίνει μάρτυρας της χαριτωμένης αυτής ιεροτελεστίας.
Εγώ παλιά είχα ένα γατάκι. Μετά άλλο ένα. Μετά πήγα να πιάσω φιλίες με το γατάκι της διπλανής πολυκατοικίας, αλλά δεν ευόδωσαν οι επιδιώξεις μου, διότι το γατί ήταν κακότροπο πέραν κάθε θεραπείας, ξέσκιζε το κόκκινο κορδελάκι απ΄το λαιμό του, μπούκαρε απο τη μπαλκονόπορτα και άραζε στη φλοκάτη μου χωρίς να πει ούτε ευχαριστώ, και στην ουσία ποτε δεν έκατσε να περάσουμε λίγο ποιοτικό χρόνο, όλο γρατζουνούσε επιθετικά το σκατό. Τελικά απεδείχθει οτι μας χρησιμοποιούσε στεγνά, απλά και μόνο για να λερώνει τις γλάστρες, γιατί ως γνωστον οι γάτες διαθέτουν ευγένεια έμφυτη, και δεν αντέχουν να μην θάψουν τα κακά τους, θα πέθαιναν απο ντροπή.
Πλέον η μόνη σχέση που έχω με γατιά είναι το γατί της απέναντι βεράντας. Το γατάκι αυτό φαίνεται αξιολάτρευτο, το λένε και Μάρλεη, αλλά το φαινεσθαι δεν είναι το παν. Γιατί αδερφέ μου, δεν έχω ακούσει πιο κακόφωνο γατί. Όταν νιαουρίζει, δεν ακούγεται σαν το κανονικό νιαούρισμα, σαν νιάου. Αν ήθελε κανεις να το περιγράψει με μια ηχοποιητική λέξη, θα έλεγε οτι νιοουρφφίζει. Γιατί κάνει κάτι σαν "Νιοοοοοοοουρφφφφ!", αργά και μακρόσυρτα. Και προτιμά να το κάνει μετά τα μεσάνυχτα, που έχει πιο ησυχία κι αγούγεται καλύτερα. Ε, αναπόφευκτα θα καταλήξω οτι ο Μάρλεη μου τη σπάει.

Ειλικρινά

2008-04-05T07:01:00.000-07:00

Είναι μερικές φορές που απλά δεν φταις. Δε μπορείς να τ΄αποφύγεις. Πας, να πουμε, πρωτη φορά εκεί όπου διαμένει αυτός που ευελπιστείς να γίνει το ταίρι σου. Κι εκεί που κάθεσαι, πας να κάνεις ένα σέκσυ ακροβατικό, να τεντώσεις το πόδι να αισθανθείς Σκλεναρίκοβα, σπας ένα ποτήρι που ήταν στο κομοδίνο. Δεν το φαντάστηκες.
Πας, λόγου χάριν, να κάνεις ένα αστείο στον αδερφό σου. του πετάς απαλά και ψηλοκρεμαστά το ένα απ΄τα καινούρια σου δερμάτινα γάντια, του βγάζεις το μάτι. Δε το υπολόγισες.
Πας, ξερω γω, σε ξένο σπίτι και παίρνεις εσύ την πρωτοβουλιά να σβήσεις την οθόνη του υπολογιστή (γιατί είναι απο τις σπαστικές με το μπλε λεντάκι που αναβοσβήνει λες και σε παρακολουθούν απο ΄κει μέσα ανώμαλοι αρειανοί) και όταν, μετά απο ώρα, ο οικοδεσπότης αποφασίζει πως θέλει να σου δείξει κάτι στον υπολογιστή, βγάζει περίεργα πράγματα για εκ νέου εγκατάσταση των windows. Γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή θεωρεί πρέπον το πισί να αρχίσει να χρησιμοποιεί τον άλλο σκληρό, που έιχε ιό. Δεν έφταιγες.
Και κάπως έτσι σου βγαίνει το όνομα. Και χάνεται και η όποια εμπιστοσύνη σου έχουν, γιατί είσαι ατζαμής. Και δε βοηθάει καθόλου το γεγονός πως με το που πλησιάζεις τον υπολογιστή της φίλης σου, η ΟΝ αποφασίζει και διατάσσει, κομμένο το internet για τις επόμενες 2 ώρες. Ή με το που σουρουπωνει και αποφασίζεις επιτέλους να διαβάσεις σου κόβουν το ρεύμα. Ή αποφασίζεις να πατε σινεμά και το μεταφορικό μέσον που ένας καλός άνθρωπος σου διαθέτει τα φτύνει. Ή βάζεις τον ίδιο καλό άνθρωπο- ελλείψει καφέ φίλτρου- να σου φτιάξει φραπέ, παρά το ότι αρχικά δυσανασχετεί που δεν έχει σέικερ και καλαμάκι και παγάκια και τί φραπές θα είναι αυτός, σου τον φτιάχνει τελοσπάντων και σηκώνεται κιόλας να σου φέρει και το γαλατάκι το ΝΟΥΝΟΥ το στρογγυλό, γιατί θες και φραπέ με γάλα τρομάρα σου, και με το που στον δίνει πίνεις δυο γουλιές και χύνεις τον υπόλοιπο στο χαλί του. Ή ακόμα, βρέχει και ο καλός άνθρωπος έχει την ευγενή καλοσύνη να σε πάει σπίτι σου, και κατεβάζεις το ηλεκτρικό παράθυρο, κι αυτό μένει εκεί, και που να το ΄ξερες εσύ οτι μένει στα μισά και δεν ανεβαίνει πάνω; Και δε φτάνει που μπαίνει η βροχή μέσα, πρέπει να βγει και ο άνθρωπος στη βροχή για να φτιάξει τη βλακειούλα σου.
Η αλήθεια είναι οτι δε φταίς. Δεν είναι οτι είσαι, για παράδειγμα αφηρημένος, και ξέρεις οτι ΙΣΩΣ συμβεί κάτι τέτοιο και πάλι την κάνεις την ανοησιά σου, όχι. Απλά δεν μπορείς να το υπολογίσεις οτι θα γίνει κάτι τέτοιο, οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου θα πάθαινε το ίδιο. Η βλακεία είναι ότι συνήθως βρίσκεσαι ΕΣΥ στη θέση σου, και να κάνεις γκάφες σαν την Πασταφλώρα. Αλλά απο την άλλη δε μπορείς και να αποποιηθείς τελείως την ευθύνη, αφού εσύ το έκανες! Και οχι, δεν είσαι βλάκας, είσαι ένας- κατα τα άλλα- τελείως λειτουργικός άνθρωπος, σε κατάσταση ετοιμότητας. Και η δεοντολογία σού επιβάλλει να ζητήσεις συγγνώμη (εναλλακτικά, παίρνεις παιδικό ύφος και λες "ουπς! χιχιχι!", ή έστω ρίχνεις ένα παρακλητικό βλέμμα κουταβιού με υγρά μάτια) άλλα δε φταις κιόλας. Και μπορεί κάποιος να σου αναγνωρίσει το δίκιο που σε πνίγει, και να παραδεχτεί οτι στην ουσία δε φταις, αλλά όπως και να ΄χει το πράμα, εσύ αισθάνεσαι άσχημα που συνέβαλες στο να γινει η βλακεία, και ζητάς συγγνώμη.
Νομίζω πως είναι απλή κακοτυχία, άσκημη συγκυρία, γκαντεμιά, η κακιά η ώρα. Μονο που μια άκριτη, ελαφρά (ανευ κανενός ευφημισμού) απερίσκεπτη κίνηση του γκαντέμη προκαλεί μεγαλύτερο κακό απ΄την ίδια κίνηση εαν την έκανε κάποιος άλλος. Και ασθάνομαι τη βαθειά ανάγκη, εκ μέρους όλων των απανταχού ατζαμήδων, να ζητήσω απο όλους αυτούς που λούζονται τους ατζαμήδες, μια συγγνώμη, ειλικρινά. Δε το κάνουμε επίτηδες...!

Κάτω οι διακρίσεις

2008-03-25T07:38:00.000-07:00

Όλοι έχουν δικαίωμα στο αθλητικό σουτιέν!

ΕΛΕΓΕΙΑ*

2008-03-20T10:04:00.001-07:00

Χειλάκι πετροκέρασο
και μάγουλο βερύκοκο
αλλά θα πάει περίπατο
ο έρπης σαν φανεί.

Ο έρπης ο αδίστακτος
στο νεύρο σου εδρεύει
κι όποτε του κατέβει
στο στόμα ροβολεί.

Penciclovir κι Acyclovir
πλέον πάντα μαζί σου
κολλάνε στο μαλλί σου
και φτου κι απ΄την αρχή.

Κι αν είχες σχέδια ακύρωσ΄τα,
κι αν είχες σχέδια χεσ΄τα.
Το ραντεβού ανάβαλλε
και πέσε για μια σιέστα.

Το βόιδι που σ΄τον κόλλησε
να φάνε τα μαμούνια
να πέσει απ΄τα τακούνια
μωρό ήσουνα στην κούνια.

*Ο τίτλος ας ληφθεί υπόψιν σύμφωνα με την εξής ερμηνεία: Είδος της λυρικής ποίησης. Είναι δημιούργημα των Ιώνων και εμφανίζεται κατά το 700-600 π.Χ. Πήρε το όνομά της από τη λέξη "έλεγος", που, σύμφωνα με τους Αλεξανδρινούς φιλόλογους, είναι ελληνική και σημαίνει θρήνος.

Και μια προσπάθεια εξισσορόπησης της αδικίας του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού.

Οι τσίμπλες

2008-03-19T14:39:00.000-07:00

Οι τσίμπλες είναι μικρά σφαιρικά σωματίδια με ανεπτυγμένα κάτω άκρα, όμως χωρίς δυνατοτητα οράσεως και κρισης, τα οποία αδιακρίτως τρέχουν πανικόβλητα κατά μήκος των βλεννογόνων των άνω και κατω βλεφάρων, εμποδίζοντάς μας ως εκ τούτου να ανοίξωμεν τα μάτια μας μετά το πρωινόν ύπνο ή τη μεσημεριανή σιέστα.
Η θεραπεία για τα οργανίδια αυτά είναι κρύο (θερμοκρασία μικρότερη 20 βαθμών C) νερό απευθείας και με ορμή σε γυμνό δέρμα.

Η Κατάρα.

2008-02-28T08:31:00.000-08:00

Την Κατάρα την ξέρεις; Αυτή πρέπει να ‘χει πέσει στο μπλογκ, και πάλι καλά ας λέω, γιατί ως φαίνεται η ελευθερία του λόγου …εμ… ανελευθερεί και ασφυκτιά.

Ορισμένες συγκυρίες δεν μου έχουν επιτρέψει να γράψω τίποτις, λόγω έλλειψης συνδέσεως. Ενώ έπρεπε ήδη να έχει αποκατασταθεί η ντι ες ελ μου (μετά απεριορίστων αστικών και υπεραστικών κλήσεων, αλλά πού…) οπότε σε διάφορες περιστάσεις έγραφα ορισμένα κατεβατούλια, όοοταν είχα τίποτα να πω, που – εννοείται- όταν προσπαθούσα να αποθηκεύσω ή να ανεβάσω κατέρρεε το σύμπαν. Και όχι μόνο στο δικό μου πισι, όχι, σε ότι υπολογιστή πλησίαζα, και η Τζοκόντα μάρτυράς μου! Τελοσπάντων, και μέχρι το τέλος του ποστ βλέπουμε!

Το πληκτρολόγιο είναι αρκετά άβολο έχω να πω, και δε μου επιτρέπει να πληκτρολογώ τις 32458726 λέξεις/λεπτό (με τυφλό σύστημα) που συνήθως πληκτρολογώ, αλλά τι να κάνεις, να κάτσεις να μαλώνεις…; Δικό μου το μπλογκ, ότι θέλω θα κάτσω να κάνω!

Εντάξει, τώρα θα προσπαθήσω να κάνω τις κατάλληλες ενέργειες για να ανεβάσω αυτό, και…

Γενικών ενδιαφερόντων.

2007-12-28T09:32:00.000-08:00

Τέτοιο θα είναι τουτο δω το ιστολόγιο. Μπορεί εγώ να θέλω να γράψω για μια ταινία, την καφετιέρα μου που θορυβεί και θορυβείται, τον Winamp, το Σύνταγμα, το σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα, το κρατικό ραδιόφωνο, την καινούρια απόχρωση στο κραγιόν του Χριστιανού Dior που με ενθουσίασε, την αναποτελεσματικότητα της θεραπείας συμπεριφοράς για την εφηβική κατάθλιψη, την ποτάνα την κενωνία ή ο, τι αλλη βλακεία μου κατέβει, και κανείς δε μπορεί να με εμποδίσει γιατί έτσι είναι στο μαγικό κόσμο του ιντερνετ. Μπορεί να θέλω να γράψω και για τις Τζιτζιφιές, αλλά αν το πάθω ποτέ αυτό να ειδοποιήσετε παρακαλώ τους φίλους και την οικογένεια μου.