-

Bρέχει.

- Διψάω!
- Κι εγώ κατουριέμαι.
- Nομίζω είναι σαφές τί πρέπει να συμβεί...


Nαι, οι παλιοί είχαν δίκιο που έλεγαν οτι ξτα γράμματα τον βαράνε τον άνθρωπο στο κεφάλι.

Πρασινάδες

Mπερδεύτηκα ρε γαμώτο, και δε μπορώ πια να καταλάβω όταν ακούω "πράσινος" πού πρέπει να πάει στο μυαλό μου: στο ΠAΣOΚ, στην οικολογία, στον Παναθηναϊκό μήπως..; Oταν δε ακούω τη φράση "πράσινη ανάπτυξη", εκεί τα χάνω τελείως.

LV

Σήμερα ήμουν με μια φίλη μου. Η φίλη μου αυτή φορούσε ένα ωραίο φαρδύ αεράτο πλεχτό μωβ μπολερό (αυτή τη μπλούζα που είναι μόνο μανικάκια χωρίς την υπόλοιπη μπλούζα; Α γειά σου!). Tο χαιρόταν αυτή, της είπα κι εγώ τι ωραίο που είναι, πολύ χαιρόμασταν.

Παιρνάει λοιπόν μια κοπελίτσα του τμήματός μου ήταν, το κατάλαβα απ' τη Louis Vuitton τσάντα που είχε- πολύ Louis Vuitton αδερφέ στη σχολή μου, πάρα πολύ!- κουνιστή και λυγιστή, και χράαααπ, πιάνεται το πλεχτό της φίλης στη γωνίτσα του V από το επιδεικτικό μεταλλικό LV που ήταν πάνω στην τσάντα της δεσποινίδος. Της κατέβασε το μισό μανίκι της φίλης.

Καλά λένε οτι για μια Louis Vuitton ξηλώνεσαι.

Σήριους Μπίζνες

Είχα ένα κινητό τηλέφωνο, μικρούλι γλυκούλι και φανταστικούλι. Έχει φιλοξενήσει συνομιλίες και εσεμές που θυμάμαι με νοσταλγία και έχω δεθεί μαζί του συναισθηματικά. Θυμάμαι μια μέρα μπήκα στην τάξη και άκουσα οτι θα γράψουμε απροειδοποίητο στην άλγεβρα και τα πήρα και έβγαλα το μπουφάν μου και το κοπάνησα στην καρέκλα, αλλα φευ! κοπάνησα μαζί και το τηλέφωνο που ήταν στην τσέπη μου. Αυτό μου κόστισε μισή οθόνη υγρών κρυστάλλων, διορθώθηκε όμως.

Αυτό ήταν ένα παράδειγμα των αναμνήσεων που αυτή η συσκευή φέρει. Πολύ την αγαπώ.

Μετά μου έβαλαν την ιδέα να πάρω καινούριο, λύσσαξα κι εγώ, πήρα το καινούριο που έχει κύρος και πυγμή, έχει και δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο από ασύρματο δίκτυο -θα νόμιζε κανείς οτι θα ξεσκιζόμουν στα άσχετα ποστ μιας και ήταν αμέτρητες οι φορές που η καθημερινή ζωή με έκανε να γελάσω και σκεφτόμουν πως θα μπορούσε το περιστατικό να γίνει ένα χαρωπό ποστ και ευχόμουν να είχα ένα λάπιτοπ- αλλά δε συνέβη αυτό.

Και το καινούριο τηλέφωνο το αγαπώ εξίσου, δηλαδή δεν θέλατε να βρίσκεστε γύρω μου όταν το πρωτοπήρα, ήμουν καχύποπτη και δεν άφηνα κανέναν να το ακουμπήσει- είχα δίκαιο όμως, γιατί κάποιος το ακούμπησε και μετά του έσπασε την πρόσοψη- τελος πάντων φτιάχτηκε κι αυτό.

Του δε πόηντ.
Έχω έναν αριθμό εδώ και 6-7 χρόνια, τον ίδιο.
Καλά, ψέμματα, είχα στην αρχή έναν που τελείωνε σε 666 αλλά μου τον πήρε ο αδερφός μου και μου έδωσε αυτόν που τελειώνει σε 678. Το θεωρώ πολύ βολικό να έχω τον ίδιο αριθμό, αλλά η εταιρία στην οποία τον έχω μου κάνει τσιριμόνιες, του στυλ
"Βάλτε μου 20 ευρώ κάρτα"
"Εντάξει, μπήκε"
"Μα εδώ λέει οτι έχω μείον 48 ευρώ κάρτα!"
"Α, μα πως τα καταφέρατε;;; Δεν μπορώ να σας κάνω τίποτα..!"
"Άσε ρε που δεν μπορείς, φτιάχ' το ΤΩΡΑ."
"Καλά ντε, ορίστε, σας το έφτιαξα."

Πήρα κι εγώ και έναν νέο αριθμό, δε θα σας πω ποιά εταιρία, αλλά έχει γίνει τόσο δημοφιλής τελευταίως που έχουν μπουκώσει όλες οι γραμμές και η ποιότητα των κλήσεων είχα χάλια *γκουχγκουχ*what'sup*γκουχου* και σκέφτομαι.... μιας και αυτή την εταιρία θα χρησιμοποιώ πλέον, να βάλω εκείνη την sim στο νέο τηλέφωνο, αλλά από την άλλη, όταν χρησιμοποιώ τον κανονικό μου αριθμό θα τον χρησιμοποιώ στο παλιό μου τηλέφωνο;; Δε γίνονται αυτά!

Καταλαβαίνετε βέβαια τώρα το συναισθηματικό αδιέξοδο στο οποίο εβρέθην.

Overheard in Panteion ή Γιατί Θεέ να με αναγκάζεις να συμμετέχω στις πιο σουρρεάλ συζητήσεις έβερ

Κολλητσίδα Κνίτισσα: Η ΔΑΠ δεν κάνει τίποτα στο Πάντειο.. Και τωρινή κυβέρνηση μας έχει γονατίσει... Οι γονείς μας δουλεύουν όλη μέρα και πάλι οι μισθοί μειώνονται...
Κοπελιά Α': Κοίτα, εγώ δεν ξέρω για 'σένα, αλλά προσωπικά δεν έχω οικονομικό πρόβλημα..
Κοπελιά Β': Έεεελα ρε, είσαι λεφτού και δε μας το 'λεγες;
Κολλητσίδα Κνίτισσα: Καλά, και αφού έχεις λεφτά τί κάνεις στο Πάντειο;!;
Κοπελιά Β': Γιατί, εσύ εάν είχες λεφτά τί θα έκανες; Θα πήγαινες σε κολέγιο; Στην Οξφόρδη μήπως;;
Κολλητσίδα Κνίτισσα: Εμμ... όχι αλλά.... μπορεί δηλαδή...
Κοπελία Β: (Στην Κοπελιά Α) Να σου πω, πότε θα πάμε να με κεράσεις μπύρες;



-Άργησα ρε, γιατί ήρθα με το 747...
-747; Το boeing 747?
-Όχι, το ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ - ΠΑΝΟΡΑΜΑ 747.


Καθηγήτρια: Σύμφωνα με τον Merton ένας άνθρωπος ανάλογα με τους στόχους και τα μέσα που χρησιμοποιεί, κατατάσσεται σε κατηγορίες. Αυτές είναι: ο καινοτόμος, ο τυπολάτρης, ο επαναστατημένος....
Φοιτήτρια: (ψιθυριστά) Επαναστατημένος; Γιατί όχι επαναστάτης;
Διπλανή της: (ψιθυριστά) Έχει διαφορά.
Φοιτήτρια: (ψιθυριστά)Πώς δηλαδή;;
Διπλανή της: (ψιθυριστά) Ε ρε παιδί μου, πώς να σ'το πω... Άλλος ο χέστης άλλο ο χεσμένος!
Φοιτήτρια: (ψιθυριστά) Έτσι πες! Τώρα μάλιστα, το κατάλαβα!

Ποιός

ποιός μαλάκας έβαψε με ένα άσχημο μπεζ μπάλωμα το βασανίζομαι... επί της οδού Συγγρού πριν προλάβω να το φωτογραφήσω ώστε να το τυπώσω σε μπλουζάκι, αφίσα, και να το βάλω για παντοτινό μου άβαταρ;;
Μερικοί άνθρωποι μου τη σπάνε...

Οι φίλοι μου

Δε ξέρω ρε γαμώτο.
Θα μπορούσα να τους κατατάξω ως εξής:

Παλαιάς περιόδου: μμμ ναι, παλιά. Κατασκήνωση και Δημοτικό. Περάσαμε πολύ ωραία (τι θυμήθηκα ρε πούστη) και πλέον με κλάνουν. Που εντάξει, δεν έχουν πολύ άδικο γιατί κι εγώ τους έχω κλάσει ισόποσα. Αλλά γαμώτο, κλάσιμο στο κλάσιμο, δουλειά δε γίνεται. Θα μπορούσα να θυμηθώ 7-8, πλέον ψιλοεπικοινωνώ με δύο. Μόνο ο ένας έχει όλη την καλή διάθεση, αλλά τί να το κάνω, μένει κάτι δεκάδες χιλιόμετρα μακρυά, ανευ σταθερού και ίντερνετ (fail).

Απώτερης μέσης περιόδου: Γυμνάσιο-Λύκειο σαναλέμε. Για όλους περίεργη εποχή. Για 'μένα ήταν περίεργο γιατί αρχικά ήμουν δημοφιλής, μέχρι και κουλ θα έλεγα. Εντάξει, ήμαστε 6 κορίτσια μέσα στην τάξη και καποιες έπρεπε να κάνουν την όμορφη εκειμέσα. Αλλά σε τέτοιες καταστάσεις ψυχαναγκάζεσαι να δείχνεις μια εικόνα που τη θυμάσαι τώρα που (αχέμ) καταστάλαξες και σε πιάνουν τα γέλια (μπαχαχαχα).
Ας πούμε οτι φορούσα πολλά μίνια στα πάρτυ αλλά πάντα σε συνδυασμό με μια από τις ζώνες με τα καρφάκια (έχω συλλογή λέμε). E, μετά τρως μια φλασιά συνήθως. Ήταν 9 άτομα. Με τους 4 δεν ήμουν ποτέ πολύ κοντά, αλλά σπάγαμε πλάκα καθώς ήμαστε στην ίδια παρέα. Άλλοι δύο φίλοι ήταν πολύ κοντινοί και αγαπημένοι, αλλά χωρίς κανένα κοινό ενδιαφέρον (δηλαδή έβαζα το μπαμπά μου να λέει ψέμματα οτι είμαι τιμωρία γιατί δεν ήθελα να πάω πάλι στην καφετέρια). Υπήρχε μόνο ο δεσμός λόγω μακρόχρονης φιλίας, από τόοτε που τα ενδιαφέροντα ήταν λίγα και κοινά. Με άλλους 3, σπάγαμε πολλή πλάκα. Πολλή όμως. Ακατάσχετα γέλια, τόσο που σε πονάει η κοιλιά σου και οι μύες του προσώπου και ο καθηγητής σε πετάει έξω επειδή απλά δεν μπορείς να σταματήσεις. Δεν είχαμε γνωριστεί πολύ καιρό, ούτε είχαμε πολλά κοινά, όμως δεν τρίβαμε ο ένας τα ενδιαφέροντά μας στη μούρη του άλλου όπως με τους προηγούμενους 2 φίλους. Ήμαστε ανοικτοί ο ένας στις προσκλήσεις του άλλου, σημαντικό αυτό, γι' αυτό και παραμένω φίλη μαζί τους.

Εγγύτερης μέσης περιόδου: Ωραίιιιια περάσαμε! Βουλή των εφήβων, και ακριβώς μετά την προαναφερθείσα φλασιά. Τί όμορφα. Αρκετούτσικος κόσμος. Σχηματισμός ευρύτερου δικτύου γνωστών γνωστών γνωστών γνωστών και πάει λέγοντας, κόλλημα με 3-4 μόνο.Από τους γνωστούς γνωστών οι περισσότεροι δεν έχω ιδέα τί απέγιναν. Άλλοι το έριξαν στους μπάφους και δεν τους πολυβλέπει κανείς. Άλλοι μετακόμισαν μακρυά. Άλλοι ρίξανε χυλόπιτες σε άλλους και είναι αμήχανα. Άλλοι απλά δεν έτυχε. Ε, με τους 3-4 κοντινούς επίσης δεν τυχαίνει και ποτέ τελευταίως, είναι πουλιάσχολοι κι είναι κρίμας κι άδικο, γιατί με έναν από αυτούς έχω τέτοια άνεση που συζητάμε μέχρι πόσες μέρες έχουμε να αλλάξουμε κάλτσες λχ, ή τί βρακί φοράμε.

Σύχρονης περιόδου: είναι άνθρωποι που γνώρισα μέσα στο Πανεπιστήμιο. Και πάλι, όχι κοινά ενδιαφέροντα, αλλά σπάμε πλάκα. Συγκεκριμένα, με τα χάλια που συναντήσαμε στο πανεπιστήμιο χάος, ή θα κλαίγαμε ή θα γελούσαμε, και επιλέξαμε το δεύτερο. Με τον έναν εξ αυτών πρωτομιλήσαμε όταν μου πρότεινε να κάτσω δίπλα του στο πάτωμα, καθώς δεν υπήρχε κανονική θέση στην αίθουσα. Με τον άλλον γνωριστήκαμε ξενυχτισμένοι στο μάθημα που ξεκινούσε στις 8.15 το πρωί. Με τον τρίτο στον σταθμό του μετρό κοντά στα σπίτια μας, όπου σιχτηρίζαμε το 40λεπτο που κάνουμε να πάμε και να 'ρθουμε. Με τον τέταρτο επειδή δάνειζα σημειώσεις από μαθήματα που γίνονταν σε άσχετες ώρες κ δεν πατούσε. Πλάκα έχει. Είναι όλοι καλά παιδιά κυρίως. Όμως ο πρώτος γράφτηκε σε παράταξη και εγώ δε γουστάρω. Ο τέταρτος συμφωνεί μαζί του και είναι οπαδός του "τί, εγώ θα κάνω την αρχή..;". Ο δεύτερος βγαίνει για καφέ με τα ζαβά απ' τις παρατάξεις και μετά μας διηγείται πως δεν τα συμπαθεί καθόλου. Ο τρίτος θέλει να εκτονώσει την νεοδημιουργηθείσα faux ένταση μιας και μόνης πολιτικής συζήτησης διαμέσω απαίδευτων μυαλών (των δικών μας ντε) και μιλά για τον καιρό. Κι όλοι μαζί με βγάλαν Κουκουέ. Δεν είμαι Κουκουές- είναι σαν αυτό που πρέπει να αποδείξεις οτι δεν είσαι ελέφαντας (μα έχεις αυτια/μα δεν πηγαίνεις τη ΔΑΠ! Δε μπορεί παρά να είσαι ελέφαντας/ Κουκουές!).

Οφείλω να κάνω όμως ειδική μνεία:
στο δεσμό μου: το κλισέ του κλισέ, αλλά ναι, ο γκόμενός μου είναι ο καλύτερος μου φίλος, κατουρήστε τα μπούτια σας.
στους μεγαλύτερους ανθρώπους: τα λέω καλύτερα μαζί τους. Στον εργασιακό χώρο (την Σεπτεμβριανή δουλειά που σε πληρώνει μαύρα ντε) γνώρισα γαμάτους ανθρώπους 25 και άνω, καθώς και με την διασύνδεση τύπου "φίλος φίλου φίλου" κλπ.
στους φίλους του καλοκαιριού: μπορεί να κάνω 7 μήνες να τους μιλήσω, αλλά στο χωριο είμαστε όλοι κολλητοί- τα τελευταία χρόνια μόνο, πριν από αυτό ήτανε σκατά γιατί οσο τσακωνόμουν με τον αδερφό μου τόσο αυτός έκανε φίλους κι εγώ εχθρούς (ναι, ναι, παιδάκια, τι να πεις).
σε καθηγήτριες: του θεατρικού παιχνιδιού στο πνευματικό κέντρο, των αρχαίων στη β' λυκείου και της εκθέσεως στη γ΄λυκείου που είναι από τους πιο ωραίους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Μελό ε; Δικό μου το μπλογκ, κάνω ότι θέλω, 'ντάκσει;

Χμ.
Όλο αυτό το ποστ δεν έχει προσανατολισμό. Τα μπλογκζ όμως είναι για να γραφει ο καθένας ότι κατεβάζει κούτρα του, από ποίηση και καθημερινές μαλακίτσες μέχρι αυτοψυχανάλυση, φιλοσοφικούς προβληματισμούς και τα "που οδεύω" του καθενού, γι αυτό πάρτε και το δικό μου:
μονίμως αισθάνομαι (ευγενικά- ευγενικά) ότι οι άνθρωποι γύρω μου είναι ή πολύ βλάκες και απολίτιστοι ή πολύ έξυπνοι και καλλιεργημένοι για να κάνω παρέα μαζί τους. Είναι ελπιδοφόρο το ότι συναντώ περισσότερους της δεύτερης κατηγορίας τελευταία, αλλά και πάλι.
Ρε γαμώτο έχω μοναξιές. Και είναι μερικές ρημάδες στιγμές που το σκέφτεσαι πολύ αυτό.